Brief aan de niet-staker

Beste boze niet-staker,
Ik begrijp je ergernis. Je wil graag gaan werken en je wordt hierin gehinderd omdat je trein niet rijdt, omdat de ingang naar je bedrijf afgesloten is, omdat je geen opvang vindt voor je kinderen, ...  Niet leuk! Hoewel de media ons iets anders voorspiegelen hoop ik toch dat je je (misschien morgen) realiseert dat de meerderheid van de boze wel-stakers het werk niet alleen neerlegt voor zichzelf, maar wel voor de toekomst van ons allemaal.

Beste student,
Ik staak voor jou! Jij hebt immers het recht op een goede opleiding waardoor je later in je levensonderhoud zal kunnen voorzien. Door te staken wil ik er mee voor strijden dat de koopkracht van je ouders niet plots daalt na een indexsprong waardoor het betalen van je studie alweer wat minder vanzelfsprekend wordt. 600 euro minder kunnen besteden elk jaar is niet niks. Dat is meer dan het jaarlijks inschrijvingsgeld voor jou opleiding. Je kansen op studeren zullen (voorlopig) misschien niet verkleinen, je kansen om op kot te gaan wel.

Beste jong-afgestudeerde,
Ik staak voor jou! Jij bent immers in de fase van je leven terecht gekomen waarop je op je eigen benen wil staan. Een woning huren of kopen is nu al erg moeilijk tot onmogelijk voor een alleenstaande op dit moment. Dit zal niet beteren door de daling van je koopkracht. De pensioenen en uitkeringen dalen, dus van zodra je aan het werk bent start je best met pensioensparen. Hierdoor heb je elke maand 100 euro minder te besteden. Deze 100 euro kan het verschil maken tussen aanvaardbaar wonen of niet. De premies om een oude (goedkopere) woning te verbouwen worden immers afgeschaft.

Beste ouder,
Ik staak voor jou! Jij wil je kind immers een goede toekomst bieden met voldoende kansen wat opleiding betreft. Een 60-jarige kleuterleidster die heel haar carrière 32 kleuters alleen in de hand heeft moeten houden en omwille van fysieke problemen meer in ziekteverlof is dan op school biedt geen kwaliteitsvol onderwijs aan jouw kind.  Een 60-jarige leraar die heel zijn carrière een klas jongeren met karakteriële problemen heeft geleid en dit fysiek en mentaal niet meer aan kan en in ziekteverlof gaat knaagt evenzeer aan de sociale zekerheid. Tenzij men voor deze mensen kwaliteitsvolle alternatieven voorziet. Wees gerust, zij zullen dan met plezier tot 65-jarige leeftijd werken.

Beste bedrijfsleider,
Ik staak voor jou! Omdat mensen die moeten rond komen met lagere inkomens en pensioenen onze economie niet ten goede komen op lange termijn. Als onze koopkracht daalt zullen we schrappen in onze uitgaven. We rijden wat langer en minder met onze auto, kopen minder snel een nieuwe computer, gaan wat minder op vakantie, volgen minder snel het nieuwe aanbod op de markt. Uw productie zal dalen!

Beste kleine zelfstandige,
Ik staak voor jou! Onze etentjes in jouw gezellig restaurant worden immers te duur. Inkopen doen bij grote ketens wordt immers nog interessanter omwille van de goedkope huismerken waarmee jij niet kan concurreren.

Beste arbeider,
Ik staak voor jou! Omdat jouw koopkracht alweer daalt terwijl jouw bedrijfsleider verder rijk wordt door zijn riant inkomen te beleggen zonder dat hier al te veel aan geraakt wordt. Omdat jouw bedrijf het belangrijker vindt om geld uit te geven aan dure hotels en vliegtuigtickets bij zakenreizen, dure restaurants voor zakendiners, dure bedrijfswagens, ... dan te investeren in de aanwerving van een 45-plusser met ervaring of een langdurig werkloze.

Beste medemens,
Ik staak voor jou! Omdat jij ook het recht hebt op hulp vanuit de sociale zekerheid op je oude dag en wanneer het fout gaat. Omdat ik wil dat jij de kans krijgt op een behandeling wanneer je zwaar ziek wordt en de medische kosten torenhoog oplopen. Omdat jij het niet moet dulden dat de banken die een groot deel van onze overheidsschuld mee hebben veroorzaakt toch bonussen hebben uitgereikt bij de jaarwisseling. Omdat jouw recht op sociale zekerheid niet moet ondermijnd worden omdat men niet de moeite doet om een hevige strijd aan te binden met het misbruik van diezelfde sociale zekerheid. Of vind je het normaal dat mensen stoppen met werken omdat ze meer verdienen via een overlevingspensioen, een andere uitkering of hun uitkering combineren met zwartwerk?

Vergis u allen niet, ik werk met plezier langer. Ik ben geen stilzitter! Ik wil er alleen mee voor strijden dat het geld daar gehaald wordt waar het ook misbruikt wordt. Mijn staking is een strijd om rechtvaardigheid.  Er zijn immers alternatieven!

Het dilemma van de staking

Staken omdat iedereen staakt is niet mijn stijl. Ik probeer telkens voor mezelf na te gaan of ik akkoord ben met de idee achter de staking. En daar zit voor mij vandaag nu het dilemma.

Eén ding staat vast: We moeten niet mekkeren omdat we moeten inleveren. We leven boven onze stand! Maatregelen zijn dus noodzakelijk. En langer werken is misschien wel een maatregel die daarbij hoort, zeker gezien het feit dat de gemiddelde leeftijd van mensen in gestegen. De werkloosheidsuitkeringen onder de loep nemen zal ook nodig zijn;  De dag van vandaag bestaan er nog veel te veel mogelijkheden tot profitariaat die dringend uitgeschakeld moeten worden.

Toch mis ik enkele verfijningen in de plannen die men nu halsoverkop nog wil doorvoeren voor het jaareinde. Verfijningen die in mijn ogen toch van groot belang zijn. Ik wilde me even verdiepen in de voorgelegde plannen en vond eigenlijk duidelijke informatie op De Gevolgen.

Ik heb toch wel wat persoonlijke bedenkingen bij de huidige plannen. Bedenkingen die volgens mij te maken hebben met extra gevolgen waarbij men niet stil staat en die nog verder uitgewerkt moeten worden. Ik zet ze even op een rijtje.

Volgens de nieuwe regelgeving zal ik moeten werken tot mijn 64ste. Op dit moment geen enkel probleem, al krijg ik wel een beetje het gevoel dat ik gestraft wordt omwille van het feit dat ik de moeite heb gedaan om extra te studeren. Ik verdien er binnen het onderwijs nochtans geen cent extra mee, wat niet gezegd kan worden van specialisten en andere hoogopgeleiden die hier de rest van hun carrière financieel voordeel uit halen en een centje meer opzij kunnen zetten voor hun pensioen. Toch denk ik even na bij het idee dat sommige van mijn collega's tot 64 of 65 voor de klas moeten staan. Wat als blijkt dat op een bepaald moment voor een leerkracht het werken met 32 kleuters, een klas vol problemen met gedragsmoeilijkheden, leerlingen met een diepe mentale handicap, moeilijke pubers, ... te zwaar wordt en het onderwijs aan de leerlingen hier zwaar onder lijdt? Zal de overheid uitwijkmogelijkheden voor deze leerkrachten voorzien zodat deze mensen op een haalbare manier, zonder permanent ziekteverlof met vervangingen tot gevolg, hun carrière kunnen afmaken? Al jaren spreekt men hierover, maar tot nu toe heb ik nog geen enkel uitgewerkt voorstel in die richting gezien.  Dit probleem komt vermoedelijk ook voor bij mensen met fysiek zeer zware beroepen. Kan een 65-jarige nog mensen overeind tillen in een ziekenhuis? Hoe is het gesteld met je fysieke mogelijkheden na vele jaren in de zware bouwsector?  Als deze mensen fysiek niet meer mee kunnen stappen ze in de ziekteverzekering en blijft dit evenzeer een kost voor de sociale zekerheid.  Waar zit dan de besparing?

Is het noodzakelijk om de volledige pensioenleeftijd omhoog te trekken of moeten we alle mogelijke speciale stelsels even onder de loep nemen?  Ongelooflijk veel mensen stoppen met werken voor hun 60ste, niet zozeer omwille van fysieke of andere problemen, wel omdat het gewoon kan en leuk is.  Wat zou het opleveren als iedereen alvast tot zijn 60ste werkt en er alleen uitzonderingen zijn voor mensen die via de arbeidsgeneeskundige diensten een gegronde reden hebben?

Moeten mensen die zelf werken de mogelijkheid krijgen om een overlevingspensioen te krijgen bij het overlijden van hun partner? Waarom is het mogelijk dat mensen stoppen met werken omdat het leven van een overlevingspensioen aangevuld met enkele uitkeringen hen meer oplevert?

De werkloosheidsuitkeringen verlagen na een periode van werkloosheid is een optie, maar gaat dit gepaard met voldoende begeleiding naar werk met omscholing (eventueel verplicht) indien nodig?

Ik blijf toch met het gevoel zitten dat het vooral de doorsnee werknemer is die zwaar getroffen wordt. Waar blijven de extra belastingen op grote kapitalen? Waarom worden alleen de gebruikers die met een bedrijfswagen rijden extra belast en niet de bedrijven die deze uitdelen omdat ze er op die manier financieel interessanter uit komen? Hoe komt het dat bedrijven, banken en zo meer telkens extra beschermende maatregelen krijgen en de werknemer hiervoor betaalt? Personeelskosten zijn zeer hoog, maar wordt personeel ook efficiënt ingezet in bedrijven? Kan er niet af en toe een beleidsniveau geschrapt worden en bespaard worden op managerslonen en voordelen?

Maar goed, sociaal als we zijn in het onderwijs blijft het dilemma bestaan of ik nu ga staken of niet. Want wat doen we dan met onze mentaal gehandicapte leerlingen die zo moeilijk opgevangen kunnen worden? En wat met die ouders die zo graag naar het oudercontact zouden komen en nood hebben aan een gesprek met de leerkracht? Het dilemma dus!

Google streetview

Grotere kaart weergeven

Facebook beveiligde verbinding

View more documents from Inge De Cleyn.

De arm der wet

We hebben al meermaals mogen vaststellen dat softdruggebruikers en dealers hun toevlucht zoeken tot onze straat om hun 'ding' te doen.  Zeker nu de straat doodloopt op een bouwwerf en de sociale controle tot een minimum herleid is vinden deze jongens (inderdaad, ik heb nog nooit vrouwen onder hen gezien) hun weg nog gemakkelijker tot onze buurt.
Toen ik daarnet tot mijn grote verbazing vaststelde dat een man onze straat ook de ideale plek vond voor het 'hardere werk' en over onze garage harddrugs zat te gebruiken vond ik dat ik de politie moest inlichten.  Vorige zomer had men ons immers laten weten dat de politie het graag zou hebben dat we systematisch melding maken van druggebruik en dealen in onze straat.  Men wilde hier immers een extra oogje in 't zeil kunnen houden op dat vlak.  Als wakkere burger nam ik dus de telefoon en belde de Mechelse politie.  Vermits de man in kwestie op dat moment net zijn productjes weer inpakte in de rugzak en de vest op wandelde ging de wakkere man hier in huis er achteraan om zo de politie tot hulp te kunnen zijn en de exacte locatie van de man te kunnen doorgeven.
Groot was mijn verbazing toen ik aan de andere kant van de lijn te horen kreeg dat de Mechelse politie hiervoor niet in actie zou schieten.  Ik vertelde de man dat dit toch sterk in strijd was met hun eigen vraag om melding te maken van drugproblemen in de straat.  Maar neen, mevrouw moest begrijpen dat daar 's avonds geen personeel voor was.  Overdag kunnen zij een patrouille sturen, maar 's nachts is dit onmogelijk.  Deed de man iets mis misschien.  Met harddrugs gebruiken in het midden van de stad en de resten van zilverpapier en andere producten in het rond gooien op straat was blijkbaar niks mis.  Ik meldde de man dat dit soort gedrag nooit overdag plaatsvond maar wel 's avonds en 's nachts.  Jammer maar helaas, de nachtploegen konden hiervoor niet optreden, daarvoor beschikte men niet over voldoende personeel.
In de steek gelaten door de arm der wet heb ik de man des huizes moeten vragen rechtsomkeer te maken.  De druggebruiker werd een diepe roes gegund en de passanten op de ring moesten maar verdragen dat ze door de man werden aangeklampt. De nachtploeg van de politie kan je hiermee immers niet lastig vallen.
En moest de dagploeg morgen toch ergens een gaatje vinden ...  Het stoort niet als de rotzooi die is achtergebleven wordt opgekuist alvorens snuffelende honden en de ouders van spelende kinderen die hier apestoned door de straat gaan lopen nadat ze in contact gekomen zijn met drugresten.

Drie kwartier later worden we gealarmeerd door alweer lawaai op straat.  Voor onze neus staat een auto met enkele jonge kerels die overduidelijk weed staan de roken.  Als hun sigaretje op geven ze nog wat heen en weer door het autoraam en vertrekken.  Ik heb de politie niet meer gebeld.  De nachtploeg is toch onderbemand en vermits dit softdrugs waren doen deze kerels zeker niks verkeerd.

Meer blauw in de straat!  Behalve 's nachts ...

Pareltje

Old days

Er was een dag waarop het brandalarm alleen afging als iemand fysiek op de voetbaltoeter duwde.
Er was een dag waarop je de schooldeur achter je toe trok en je ook gerust kon zijn dat deze echt toe was.
Er was een dag waarop de verwarming in een school gewoon aan of uit was.
Er was een dag waarop je met een vraag voor een collega gewoon wachtte tot de volgende dag of tot na het weekend.
Er was een dag waarop een technische storing een gelegenheid was om een tasje koffie of thee te zetten.
Er was een dag waarop men gewoon geduldig afwachtte tot de volgende ...