Eén ding staat vast: We moeten niet mekkeren omdat we moeten inleveren. We leven boven onze stand! Maatregelen zijn dus noodzakelijk. En langer werken is misschien wel een maatregel die daarbij hoort, zeker gezien het feit dat de gemiddelde leeftijd van mensen in gestegen. De werkloosheidsuitkeringen onder de loep nemen zal ook nodig zijn; De dag van vandaag bestaan er nog veel te veel mogelijkheden tot profitariaat die dringend uitgeschakeld moeten worden.
Toch mis ik enkele verfijningen in de plannen die men nu halsoverkop nog wil doorvoeren voor het jaareinde. Verfijningen die in mijn ogen toch van groot belang zijn. Ik wilde me even verdiepen in de voorgelegde plannen en vond eigenlijk duidelijke informatie op De Gevolgen.
Ik heb toch wel wat persoonlijke bedenkingen bij de huidige plannen. Bedenkingen die volgens mij te maken hebben met extra gevolgen waarbij men niet stil staat en die nog verder uitgewerkt moeten worden. Ik zet ze even op een rijtje.
Volgens de nieuwe regelgeving zal ik moeten werken tot mijn 64ste. Op dit moment geen enkel probleem, al krijg ik wel een beetje het gevoel dat ik gestraft wordt omwille van het feit dat ik de moeite heb gedaan om extra te studeren. Ik verdien er binnen het onderwijs nochtans geen cent extra mee, wat niet gezegd kan worden van specialisten en andere hoogopgeleiden die hier de rest van hun carrière financieel voordeel uit halen en een centje meer opzij kunnen zetten voor hun pensioen. Toch denk ik even na bij het idee dat sommige van mijn collega's tot 64 of 65 voor de klas moeten staan. Wat als blijkt dat op een bepaald moment voor een leerkracht het werken met 32 kleuters, een klas vol problemen met gedragsmoeilijkheden, leerlingen met een diepe mentale handicap, moeilijke pubers, ... te zwaar wordt en het onderwijs aan de leerlingen hier zwaar onder lijdt? Zal de overheid uitwijkmogelijkheden voor deze leerkrachten voorzien zodat deze mensen op een haalbare manier, zonder permanent ziekteverlof met vervangingen tot gevolg, hun carrière kunnen afmaken? Al jaren spreekt men hierover, maar tot nu toe heb ik nog geen enkel uitgewerkt voorstel in die richting gezien. Dit probleem komt vermoedelijk ook voor bij mensen met fysiek zeer zware beroepen. Kan een 65-jarige nog mensen overeind tillen in een ziekenhuis? Hoe is het gesteld met je fysieke mogelijkheden na vele jaren in de zware bouwsector? Als deze mensen fysiek niet meer mee kunnen stappen ze in de ziekteverzekering en blijft dit evenzeer een kost voor de sociale zekerheid. Waar zit dan de besparing?
Is het noodzakelijk om de volledige pensioenleeftijd omhoog te trekken of moeten we alle mogelijke speciale stelsels even onder de loep nemen? Ongelooflijk veel mensen stoppen met werken voor hun 60ste, niet zozeer omwille van fysieke of andere problemen, wel omdat het gewoon kan en leuk is. Wat zou het opleveren als iedereen alvast tot zijn 60ste werkt en er alleen uitzonderingen zijn voor mensen die via de arbeidsgeneeskundige diensten een gegronde reden hebben?
Moeten mensen die zelf werken de mogelijkheid krijgen om een overlevingspensioen te krijgen bij het overlijden van hun partner? Waarom is het mogelijk dat mensen stoppen met werken omdat het leven van een overlevingspensioen aangevuld met enkele uitkeringen hen meer oplevert?
De werkloosheidsuitkeringen verlagen na een periode van werkloosheid is een optie, maar gaat dit gepaard met voldoende begeleiding naar werk met omscholing (eventueel verplicht) indien nodig?
Ik blijf toch met het gevoel zitten dat het vooral de doorsnee werknemer is die zwaar getroffen wordt. Waar blijven de extra belastingen op grote kapitalen? Waarom worden alleen de gebruikers die met een bedrijfswagen rijden extra belast en niet de bedrijven die deze uitdelen omdat ze er op die manier financieel interessanter uit komen? Hoe komt het dat bedrijven, banken en zo meer telkens extra beschermende maatregelen krijgen en de werknemer hiervoor betaalt? Personeelskosten zijn zeer hoog, maar wordt personeel ook efficiënt ingezet in bedrijven? Kan er niet af en toe een beleidsniveau geschrapt worden en bespaard worden op managerslonen en voordelen?
Maar goed, sociaal als we zijn in het onderwijs blijft het dilemma bestaan of ik nu ga staken of niet. Want wat doen we dan met onze mentaal gehandicapte leerlingen die zo moeilijk opgevangen kunnen worden? En wat met die ouders die zo graag naar het oudercontact zouden komen en nood hebben aan een gesprek met de leerkracht? Het dilemma dus!
1 reacties:
Interessant!
Een reactie plaatsen