Inge @home

Brief aan de niet-staker

2012-01-30T06:17:00.000-08:00

Beste boze niet-staker,
Ik begrijp je ergernis. Je wil graag gaan werken en je wordt hierin gehinderd omdat je trein niet rijdt, omdat de ingang naar je bedrijf afgesloten is, omdat je geen opvang vindt voor je kinderen, ... Niet leuk! Hoewel de media ons iets anders voorspiegelen hoop ik toch dat je je (misschien morgen) realiseert dat de meerderheid van de boze wel-stakers het werk niet alleen neerlegt voor zichzelf, maar wel voor de toekomst van ons allemaal.

Beste student,
Ik staak voor jou! Jij hebt immers het recht op een goede opleiding waardoor je later in je levensonderhoud zal kunnen voorzien. Door te staken wil ik er mee voor strijden dat de koopkracht van je ouders niet plots daalt na een indexsprong waardoor het betalen van je studie alweer wat minder vanzelfsprekend wordt. 600 euro minder kunnen besteden elk jaar is niet niks. Dat is meer dan het jaarlijks inschrijvingsgeld voor jou opleiding. Je kansen op studeren zullen (voorlopig) misschien niet verkleinen, je kansen om op kot te gaan wel.

Beste jong-afgestudeerde,
Ik staak voor jou! Jij bent immers in de fase van je leven terecht gekomen waarop je op je eigen benen wil staan. Een woning huren of kopen is nu al erg moeilijk tot onmogelijk voor een alleenstaande op dit moment. Dit zal niet beteren door de daling van je koopkracht. De pensioenen en uitkeringen dalen, dus van zodra je aan het werk bent start je best met pensioensparen. Hierdoor heb je elke maand 100 euro minder te besteden. Deze 100 euro kan het verschil maken tussen aanvaardbaar wonen of niet. De premies om een oude (goedkopere) woning te verbouwen worden immers afgeschaft.

Beste ouder,
Ik staak voor jou! Jij wil je kind immers een goede toekomst bieden met voldoende kansen wat opleiding betreft. Een 60-jarige kleuterleidster die heel haar carrière 32 kleuters alleen in de hand heeft moeten houden en omwille van fysieke problemen meer in ziekteverlof is dan op school biedt geen kwaliteitsvol onderwijs aan jouw kind. Een 60-jarige leraar die heel zijn carrière een klas jongeren met karakteriële problemen heeft geleid en dit fysiek en mentaal niet meer aan kan en in ziekteverlof gaat knaagt evenzeer aan de sociale zekerheid. Tenzij men voor deze mensen kwaliteitsvolle alternatieven voorziet. Wees gerust, zij zullen dan met plezier tot 65-jarige leeftijd werken.

Beste bedrijfsleider,
Ik staak voor jou! Omdat mensen die moeten rond komen met lagere inkomens en pensioenen onze economie niet ten goede komen op lange termijn. Als onze koopkracht daalt zullen we schrappen in onze uitgaven. We rijden wat langer en minder met onze auto, kopen minder snel een nieuwe computer, gaan wat minder op vakantie, volgen minder snel het nieuwe aanbod op de markt. Uw productie zal dalen!

Beste kleine zelfstandige,
Ik staak voor jou! Onze etentjes in jouw gezellig restaurant worden immers te duur. Inkopen doen bij grote ketens wordt immers nog interessanter omwille van de goedkope huismerken waarmee jij niet kan concurreren.

Beste arbeider,
Ik staak voor jou! Omdat jouw koopkracht alweer daalt terwijl jouw bedrijfsleider verder rijk wordt door zijn riant inkomen te beleggen zonder dat hier al te veel aan geraakt wordt. Omdat jouw bedrijf het belangrijker vindt om geld uit te geven aan dure hotels en vliegtuigtickets bij zakenreizen, dure restaurants voor zakendiners, dure bedrijfswagens, ... dan te investeren in de aanwerving van een 45-plusser met ervaring of een langdurig werkloze.

Beste medemens,
Ik staak voor jou! Omdat jij ook het recht hebt op hulp vanuit de sociale zekerheid op je oude dag en wanneer het fout gaat. Omdat ik wil dat jij de kans krijgt op een behandeling wanneer je zwaar ziek wordt en de medische kosten torenhoog oplopen. Omdat jij het niet moet dulden dat de banken die een groot deel van onze overheidsschuld mee hebben veroorzaakt toch bonussen hebben uitgereikt bij de jaarwisseling. Omdat jouw recht op sociale zekerheid niet moet ondermijnd worden omdat men niet de moeite doet om een hevige strijd aan te binden met het misbruik van diezelfde sociale zekerheid. Of vind je het normaal dat mensen stoppen met werken omdat ze meer verdienen via een overlevingspensioen, een andere uitkering of hun uitkering combineren met zwartwerk?

Vergis u allen niet, ik werk met plezier langer. Ik ben geen stilzitter! Ik wil er alleen mee voor strijden dat het geld daar gehaald wordt waar het ook misbruikt wordt. Mijn staking is een strijd om rechtvaardigheid. Er zijn immers alternatieven!

Het dilemma van de staking

2011-12-20T04:37:00.000-08:00

Staken omdat iedereen staakt is niet mijn stijl. Ik probeer telkens voor mezelf na te gaan of ik akkoord ben met de idee achter de staking. En daar zit voor mij vandaag nu het dilemma.

Eén ding staat vast: We moeten niet mekkeren omdat we moeten inleveren. We leven boven onze stand! Maatregelen zijn dus noodzakelijk. En langer werken is misschien wel een maatregel die daarbij hoort, zeker gezien het feit dat de gemiddelde leeftijd van mensen in gestegen. De werkloosheidsuitkeringen onder de loep nemen zal ook nodig zijn; De dag van vandaag bestaan er nog veel te veel mogelijkheden tot profitariaat die dringend uitgeschakeld moeten worden.

Toch mis ik enkele verfijningen in de plannen die men nu halsoverkop nog wil doorvoeren voor het jaareinde. Verfijningen die in mijn ogen toch van groot belang zijn. Ik wilde me even verdiepen in de voorgelegde plannen en vond eigenlijk duidelijke informatie op De Gevolgen.

Ik heb toch wel wat persoonlijke bedenkingen bij de huidige plannen. Bedenkingen die volgens mij te maken hebben met extra gevolgen waarbij men niet stil staat en die nog verder uitgewerkt moeten worden. Ik zet ze even op een rijtje.

Volgens de nieuwe regelgeving zal ik moeten werken tot mijn 64ste. Op dit moment geen enkel probleem, al krijg ik wel een beetje het gevoel dat ik gestraft wordt omwille van het feit dat ik de moeite heb gedaan om extra te studeren. Ik verdien er binnen het onderwijs nochtans geen cent extra mee, wat niet gezegd kan worden van specialisten en andere hoogopgeleiden die hier de rest van hun carrière financieel voordeel uit halen en een centje meer opzij kunnen zetten voor hun pensioen. Toch denk ik even na bij het idee dat sommige van mijn collega's tot 64 of 65 voor de klas moeten staan. Wat als blijkt dat op een bepaald moment voor een leerkracht het werken met 32 kleuters, een klas vol problemen met gedragsmoeilijkheden, leerlingen met een diepe mentale handicap, moeilijke pubers, ... te zwaar wordt en het onderwijs aan de leerlingen hier zwaar onder lijdt? Zal de overheid uitwijkmogelijkheden voor deze leerkrachten voorzien zodat deze mensen op een haalbare manier, zonder permanent ziekteverlof met vervangingen tot gevolg, hun carrière kunnen afmaken? Al jaren spreekt men hierover, maar tot nu toe heb ik nog geen enkel uitgewerkt voorstel in die richting gezien. Dit probleem komt vermoedelijk ook voor bij mensen met fysiek zeer zware beroepen. Kan een 65-jarige nog mensen overeind tillen in een ziekenhuis? Hoe is het gesteld met je fysieke mogelijkheden na vele jaren in de zware bouwsector? Als deze mensen fysiek niet meer mee kunnen stappen ze in de ziekteverzekering en blijft dit evenzeer een kost voor de sociale zekerheid. Waar zit dan de besparing?

Is het noodzakelijk om de volledige pensioenleeftijd omhoog te trekken of moeten we alle mogelijke speciale stelsels even onder de loep nemen? Ongelooflijk veel mensen stoppen met werken voor hun 60ste, niet zozeer omwille van fysieke of andere problemen, wel omdat het gewoon kan en leuk is. Wat zou het opleveren als iedereen alvast tot zijn 60ste werkt en er alleen uitzonderingen zijn voor mensen die via de arbeidsgeneeskundige diensten een gegronde reden hebben?

Moeten mensen die zelf werken de mogelijkheid krijgen om een overlevingspensioen te krijgen bij het overlijden van hun partner? Waarom is het mogelijk dat mensen stoppen met werken omdat het leven van een overlevingspensioen aangevuld met enkele uitkeringen hen meer oplevert?

De werkloosheidsuitkeringen verlagen na een periode van werkloosheid is een optie, maar gaat dit gepaard met voldoende begeleiding naar werk met omscholing (eventueel verplicht) indien nodig?

Ik blijf toch met het gevoel zitten dat het vooral de doorsnee werknemer is die zwaar getroffen wordt. Waar blijven de extra belastingen op grote kapitalen? Waarom worden alleen de gebruikers die met een bedrijfswagen rijden extra belast en niet de bedrijven die deze uitdelen omdat ze er op die manier financieel interessanter uit komen? Hoe komt het dat bedrijven, banken en zo meer telkens extra beschermende maatregelen krijgen en de werknemer hiervoor betaalt? Personeelskosten zijn zeer hoog, maar wordt personeel ook efficiënt ingezet in bedrijven? Kan er niet af en toe een beleidsniveau geschrapt worden en bespaard worden op managerslonen en voordelen?

Maar goed, sociaal als we zijn in het onderwijs blijft het dilemma bestaan of ik nu ga staken of niet. Want wat doen we dan met onze mentaal gehandicapte leerlingen die zo moeilijk opgevangen kunnen worden? En wat met die ouders die zo graag naar het oudercontact zouden komen en nood hebben aan een gesprek met de leerkracht? Het dilemma dus!

Google streetview

2011-11-23T00:47:00.001-08:00

Grotere kaart weergeven

Facebook beveiligde verbinding

2011-11-22T12:23:00.001-08:00

View more documents from Inge De Cleyn.

De arm der wet

2011-11-03T16:26:00.000-07:00

We hebben al meermaals mogen vaststellen dat softdruggebruikers en dealers hun toevlucht zoeken tot onze straat om hun 'ding' te doen. Zeker nu de straat doodloopt op een bouwwerf en de sociale controle tot een minimum herleid is vinden deze jongens (inderdaad, ik heb nog nooit vrouwen onder hen gezien) hun weg nog gemakkelijker tot onze buurt.
Toen ik daarnet tot mijn grote verbazing vaststelde dat een man onze straat ook de ideale plek vond voor het 'hardere werk' en over onze garage harddrugs zat te gebruiken vond ik dat ik de politie moest inlichten. Vorige zomer had men ons immers laten weten dat de politie het graag zou hebben dat we systematisch melding maken van druggebruik en dealen in onze straat. Men wilde hier immers een extra oogje in 't zeil kunnen houden op dat vlak. Als wakkere burger nam ik dus de telefoon en belde de Mechelse politie. Vermits de man in kwestie op dat moment net zijn productjes weer inpakte in de rugzak en de vest op wandelde ging de wakkere man hier in huis er achteraan om zo de politie tot hulp te kunnen zijn en de exacte locatie van de man te kunnen doorgeven.
Groot was mijn verbazing toen ik aan de andere kant van de lijn te horen kreeg dat de Mechelse politie hiervoor niet in actie zou schieten. Ik vertelde de man dat dit toch sterk in strijd was met hun eigen vraag om melding te maken van drugproblemen in de straat. Maar neen, mevrouw moest begrijpen dat daar 's avonds geen personeel voor was. Overdag kunnen zij een patrouille sturen, maar 's nachts is dit onmogelijk. Deed de man iets mis misschien. Met harddrugs gebruiken in het midden van de stad en de resten van zilverpapier en andere producten in het rond gooien op straat was blijkbaar niks mis. Ik meldde de man dat dit soort gedrag nooit overdag plaatsvond maar wel 's avonds en 's nachts. Jammer maar helaas, de nachtploegen konden hiervoor niet optreden, daarvoor beschikte men niet over voldoende personeel.
In de steek gelaten door de arm der wet heb ik de man des huizes moeten vragen rechtsomkeer te maken. De druggebruiker werd een diepe roes gegund en de passanten op de ring moesten maar verdragen dat ze door de man werden aangeklampt. De nachtploeg van de politie kan je hiermee immers niet lastig vallen.
En moest de dagploeg morgen toch ergens een gaatje vinden ... Het stoort niet als de rotzooi die is achtergebleven wordt opgekuist alvorens snuffelende honden en de ouders van spelende kinderen die hier apestoned door de straat gaan lopen nadat ze in contact gekomen zijn met drugresten.

Drie kwartier later worden we gealarmeerd door alweer lawaai op straat. Voor onze neus staat een auto met enkele jonge kerels die overduidelijk weed staan de roken. Als hun sigaretje op geven ze nog wat heen en weer door het autoraam en vertrekken. Ik heb de politie niet meer gebeld. De nachtploeg is toch onderbemand en vermits dit softdrugs waren doen deze kerels zeker niks verkeerd.

Meer blauw in de straat! Behalve 's nachts ...

Pareltje

2011-11-01T07:20:00.001-07:00

Old days

2011-10-31T08:07:00.000-07:00

Er was een dag waarop het brandalarm alleen afging als iemand fysiek op de voetbaltoeter duwde.
Er was een dag waarop je de schooldeur achter je toe trok en je ook gerust kon zijn dat deze echt toe was.
Er was een dag waarop de verwarming in een school gewoon aan of uit was.
Er was een dag waarop je met een vraag voor een collega gewoon wachtte tot de volgende dag of tot na het weekend.
Er was een dag waarop een technische storing een gelegenheid was om een tasje koffie of thee te zetten.
Er was een dag waarop men gewoon geduldig afwachtte tot de volgende ...

Wildbreien

2011-10-21T09:41:00.000-07:00

Het is een rage en het heeft me te pakken sinds ik vorige zaterdag in de bibliotheek van Mechelen zag hoe gedreven mensen hiervoor willen gaan: Wildbreien.
Deze nieuwe trend heeft als bedoeling de maatschappij te verzoeten. Het wil een tegenbeweging zijn voor de verzuring waarmee we vaak geconfronteerd worden de laatste jaren.
OK, het kan er misschien allemaal een beetje gek uitzien, maar het doet me toch glimlachen als ik het zo zie.

Ik heb al een pak websites verzameld met informatie en voorbeelden. Voel je geïnspireerd zou ik zeggen! En ben je zelf geen breier, breng al je kleurige wolresten dan gewoon binnen. Ik brei er wel iets van!

Onze kleine wereldbol

2011-10-05T13:49:00.000-07:00

Vandaag mocht ik nog eens ervaren hoe klein onze wereld geworden is tegenwoordig, en dat dankzij de ongelooflijke vooruitgang van de digitale media.
De middag trok ik naar Brussel waar we werden ondergedompeld in eTwinning en Comeniusprojecten waarin Europese scholen dichter bij mekaar werden gebracht. De gedrevenheid en het enthousiasme van de deelnemers is leuk om te zien. Leerkrachten die ervoor 'gaan'!

Thuisgekomen speelde ik even met Google street view. Ongelooflijk hoe je even bij je vrienden in Australië voor de deur kan gaan staan. Mini-Europa wordt zelfs Mini-world vanuit je zetel. Binnenkort kunnen we mekaar toewuiven van op ons terras!

Domheid

2011-09-26T14:09:00.000-07:00

Domheid is een gevaarlijker vijand van het goede dan slechtheid. Tegen het kwade kun je protesteren, je kunt het ontmaskeren; desnoods met geweld verhinderen. Het kwade draagt altijd de kiem van eigen ontbinding in zich, want het laat in de mens tenminste een gevoel van onbehagen achter. Tegen domheid zijn wij weerloos. Noch met protesten noch met geweld is hier iets te bereiken.

Argumenten baten niet. Feiten die niet stroken met eigen vooroordeel kan men heel eenvoudig ongeloofwaardig noemen - in zulke gevallen wordt de domme mens zelfs kritisch - en feiten die niet te ontkennen zijn kunnen opzij geschoven worden als nietszeggende uitzonderingen. Bovendien is de domme mens, in tegenstelling tot de slechte mens, zeer met zichzelf tevreden. Hij is zelfs gevaarlijk want hij is prikkelbaar en agressief. Daarom moet men met de domme voorzichtiger zijn dan met de slechte. Nooit zullen wij weer proberen de domme met argumenten te overtuigen; dit heeft geen zin en is gevaarlijk.

Om te weten hoe wij domheid moeten benaderen moeten wij proberen haar wezen te begrijpen. Vast staat, dat domheid geen gebrek is aan intelligentie maar een moreel tekort. Er zijn mensen met een buitengewoon snel verstand, die dom zijn en mensen met een traag verstand die allesbehalve dom zijn.

We ontdekken tot onze verbazing dat domheid aan het licht komt in bepaalde situaties. Bovendien krijgt men de indruk, dat domheid niet zozeer een aangeboren gebrek is maar dat de mensen onder bepaalde omstandigheden dom gemaakt worden of zich dom laten maken.

We constateren verder dat teruggetrokken of eenzaam levende mensen niet zo vaak dit gebrek vertonen als mensen of groepen van mensen die geneigd zijn of gedwongen worden in gezelschap van anderen te leven.

Domheid schijnt dus eerder een sociologisch dan een psychologisch probleem te zijn. Het is het gevolg van bepaalde beinvloeding door historische omstandigheden, het is een psychologisch bijverschijnsel van bepaalde sociale verhoudingen.

Bij nadere beschouwing blijkt dat iedere sterke machtsontplooiing, politiek of religieus, een groot deel van de mensen met domheid slaat. Dit lijkt zelfs zonder meer een psychologisch-sociologische wet. De macht van de een vraagt om domheid van de ander. Dit proces verloopt niet zo dat bepaalde capaciteiten van de mens - de intellectuele bijvoorbeeld - verminderen of uitvallen. Nee, overweldigd door de machtsontplooiing, wordt de mens beroofd van zijn innerlijke zelfstandigheid en ziet er van af - meer of minder bewust - een eigen houding te vinden tegenover de wereld waarmee hij geconfronteerd wordt.

De nukkigheid van de domme mens mag ons niet doen geloven dat hij zelfstandig is. Als je met hem praat, merk je direct dat je niet te maken hebt met hemzelf, met hem persoonlijk, maar met leuzen en slogans die macht over hem hebben. Hij leeft in een ban en is verblind, aangetast in zijn wezen en misbruikt. Zo wordt de domme een willoos instrument in staat tot alle kwaad en hij is niet bij machte dit kwaad als zodanig te onderkennen.

Hier ligt het gevaar van een duivels misbruik. Dit zal de mensen voorgoed te gronde kunnen richten.

Hier blijkt overduidelijk, dat de overwinning van de domheid geen kwestie is van voorlichting, maar alleen van bevrijding. En men zal er in moeten berusten dat echte innerlijke bevrijding in de meeste gevallen pas mogelijk wordt, nadat eerst de uitwendige bevrijding heeft plaatsgehad.

Zolang dat niet gebeurd is zullen wij moeten afzien van iedere poging de domme te overtuigen. Hier ligt ook de reden, waarom het onder dergelijke omstandigheden geen zin heeft te willen weten wat 'het volk' denkt en waarom deze vraag voor mensen die verantwoordelijk denken en handelen zo onbelangrijk is --alleen in deze omstandigheden wel te verstaan.

Het bijbelwoord, dat de vreze Gods het begin van de wijsheid noemt (Ps. 111:10) houdt in, dat alleen de innerlijke bevrijding tot een verantwoord leven voor God de werkelijke overwinning van de domheid is.

Overigens bevatten deze gedachten over de domheid toch deze troost: zij laten zien dat het beslist niet aangaat het merendeel der mensen onder alle omstandigheden als dom te beschouwen. Waar het om gaat is de vraag, of de machthebbers meer verwachten van de domheid der mensen dan van hun innerlijke zelfstandigheid en wijsheid.

Dietrich Bonhoeffer, Verzet en overgave (1970)

Jeugd

2011-09-23T13:46:00.000-07:00

Morgen beginnen officieel de laatste dagen van mijn jeugd. Weinigen zullen dit weten, maar tot je 35ste val je in onze maatschappij onder de noemer jeugd. Als ik dus nog enkele jeugdige uitspattingen wil doen, heb ik niet veel tijd meer.
Het grappige is dat ik me niet kan voorstellen dat ik nog jeugdige uitspattingen aan kan. Ik denk dan aan een nachtje doordoen op bier, frieten en optredens in jeugdhuizen bijvoorbeeld. Het idee alleen al maakt me moe. Enkele dagen naar de zee trekken naar een overvolle camping vol luidruchtige noorderburen en de hele dag op het strand gaan hangen. Een vreselijk idee! Tijdens een busstaking vanaf 's morgens half 8 aan het station in een café gaan zitten kaarten tot je besluit dat je 's middags met een berg smoezen toch nog even naar de les zal gaan. Dat wordt de start van een tuchtdossier. Die leerlingen hebben me immers allemaal zien binnengaan! Een hele vrijdagavond en -nacht in de stationscafés verblijven, spaghetti eten en zien hoe mijn gezelschap macaroni met ketchup eet. Veel te veel lawaai!
Conclusie ...
Het is tijd dat die jeugd voorbij is! Ik ben er toch te houd voor geworden. Deze laatste 5 dagen zal ik rustig en gezapig doorbrengen zonder laatste uitspattingen. Klinkt geweldig!

Koffiekoeken

2011-09-22T08:33:00.000-07:00

Gezocht

2011-09-21T07:31:00.000-07:00

Ik vraag niet veel, slechts enkele op het eerste zicht eenvoudige zaken. Maar ze zouden de dagdagelijkse praktijk wel ongelooflijk vooruithelpen:

bekwaamheid om de letter om te zetten in de praktijk
efficiëntie
inlevingsvermogen
flexibiliteit
aanvaardbaar werkritme
inzicht
aandacht voor het 'doen'
deskundigheid
loyaliteit
onbaatzuchtigheid
bekwaamheid om de eigen persoon in te zetten in functie van de groep
duidelijkheid
eerlijkheid

In ruil bied ik mijn volledige medewerking aan om samen te werken aan een gezamenlijk project waarbij het helpen en ondersteunen van anderen tijdens hun levensweg de hoofddoelstelling is.

Met dank!

Dat ene moment

2011-09-20T14:01:00.000-07:00

Ken je het? Dat ene moment waarop je je plotseling realiseert dat je in een poging om een probleem op te lossen nog één schakel hebt gemist? Die ingeving die niet slechter getimed kan zijn omdat ze vandaag niet meer tot een oplossing kan leiden?
En hoe meer je erover nadenkt, hoe zekerder je wordt dat dit de ene schakel tot de oplossing kan zijn. Waarom? Omdat er geen enkel argument tegen meer wordt aangebracht ... tot morgen!
Het maalt door je hoofd, want je wil het weten, je wil een antwoord zodat de discussie een einde kent. Maar je hoopt ook dat je ongelijk hebt, omdat je weet dat -als dit echt zo is- je ongelooflijk boos zal zijn.
Of ...
Het begin van een slapeloze nacht!

Muizenissen

2011-09-07T08:47:00.000-07:00

De laatste maanden word ik nogal fel geconfronteerd met muizen. Niet die computerdingen! Nee de enige echte levende vierpotige beestjes met een lange staart.
Het klinkt redelijk normaal als ik vertel dat een bezoekje bij vrienden gisteren opgevrolijkt werd door de avondlijke activiteiten van de kat die persé muizen wilde vangen en deze met fierheid kwam tonen. De gang der natuur niet waar?
Absurder klinkt het volgens mij als ik je vertel dat we op vakantie in Portugal op een avond een muis gevangen hebben toen we de deur van de living toe deden. Het arme diertje, dat stiekem mee naar binnen was geslopen, werd volledig plat gewalst onder de deur nadat deze achter ons dichtviel bij het verlaten van het huis. Het bloederige tafereel dat we aantroffen bij onze terugkeer samen met de enorme kolonie mieren die een interessante prooi ontdekt hadden heeft ons nog een gevuld avondprogramma bezorgd.
De beestjes blijven me achtervolgen. Toen ik enkele dagen geleden op school de post op mijn bureau ontving bleek deze sporen te dragen van ... jawel ... muizen. Blijkbaar is de schoolbrievenbus tijdens de zomervakantie de thuis geworden van een muizenfamilie. Ik kon het niet laten het resultaat te fotograferen. De muisjes hadden zich voor hun avondmaal rijkelijk te goed gedaan aan de envelop en ook het contract in de envelop vertoont knaagsporen. Vermits muizen ook niet steeds in hetzelfde hoekje doen was de ganse envelop versierd met zwarte spikkels.
Ik heb niks tegen de beestjes, maar ik hou het toch ook graag proper. Tijd voor een schoolkat dan maar?

De buren

2011-09-04T09:37:00.000-07:00

Een wilde ingeving van enkele maanden geleden leidde ertoe dat we dit weekend in de straat ons eerste straatfeest achter de rug hebben. Ongelooflijk hoe we mekaar hier als buurt op een enorm positieve manier hebben leren kennen. Een 50-tal volwassen en een 10-tal kinderen hebben er een geslaagde zaterdag op zitten met een gezellige babbel bij eten en drank, danspasjes op muziek uit alle tijden en heel veel plezier en gelach.

IngeTwinning

2011-08-20T06:04:00.000-07:00

Deze blog kreeg een nieuwe pagina: IngeTwinning. De Europese projecten van de voorbije jaren laten hun sporen na en ik wil dan ook graag de resultaten met jullie delen. Een nieuwe blog starten was een brug te ver vermits ik niet echt zo een frequent schrijver ben. Met het systeem van de labels in de linker kolom kunnen jullie wel alles in verband met de Europese dimensie terugvinden onder het label IngeTwinning.

Ook op mijn website heb ik de Europese pagina bijgewerkt met daarbij ook de publicaties waaraan ik heb meegewerkt. En die publicaties mogen ook hier even wat aandacht krijgen. Je kan ze vinden via deze pagina met publicaties.

De meest recente staat in een e-book.

Portugal

2011-08-15T09:40:00.001-07:00

De fotocollectie van vorig jaar werd aangevuld met de nieuwe Portugese beelden van dit jaar. Geniet mee van de zon!

Zomer

2011-08-14T14:49:00.000-07:00

Uiteraard kijkt een mens uit naar de zomer. Rust, zon, terrasjes, gezelschap, vakantie, reizen, ... En hoewel Frank Deboosere blijft volhouden dat het geen rotzomer is blijf ik er toch bij dat ik deze zomer niet echt kan pruimen. Om de moed erin te houden toch enkele topmomenten:

de avonden op ons terras in juni met een glaasje wijn erbij
een fijne en zelfs mooie dag met bezoek aan het MAS als start van de vakantie
een geslaagde koorbarbecue met mooi weer
muzikaal en culinair plezier in Bourgondië
gezellig Europees bezoek met een avondje gevuld met lekkere mosselen
een prachtige dag in Brugge
ongelooflijk hard lachen met 2 dikke truien aan op kamp
10 zalige en zonnige dagen in Portugal in schitterend gezelschap
enkele gezellige spaghetti-avonden
de goede voorbereidingen voor een straatfeest met enkele buren

Voor wie erbij was: bedankt!

Dreaming

2011-07-14T14:42:00.000-07:00

België

2011-07-07T13:03:00.000-07:00

Europees bezoek

2011-07-07T08:44:00.000-07:00

De eerste vakantiedagen raasden in sneltreinvaart voorbij. En hoe? Met een hele hoop topmomenten:

een succesvolle koorbarbecue
een gezellige familiebarbecue
een spaghettiavond
een gezellige avond terrassen bij Kristel

Tussen wat administratieve beslommeringen en kampvoorbereidingen door behaalde ik het ludieke diploma van grootmeester van de spaghetticlub en doodserieus mijn benoeming als technisch adviseur.

Vanaf nu is het dan uitkijken naar de komst van Europees bezoek. Corina, onze Europese projectpartner brengt haar vakantie in België door. We konden het dus niet laten een leuk reisprogramma samen te stellen om haar de mooiste kantjes van ons land te laten zien. Caroline zorgt voor een eerste blok van 5 dagen waarbij ze in de Limburgse regio van ons land vertoeven. Daarna maken we tijd voor enkele dagen aan de kust en in Brugge om nadien weer in Mechelen en Antwerpen af te sluiten. Een periode om naar uit te kijken dus!

Vakantie

2011-06-30T16:05:00.000-07:00

Ik ben één van die onderwijsmensen die vanaf vandaag kan genieten van 2 maanden 'rust'. Het valt bij niet-onderwijsmensen niet altijd in goede aarde als je aankondigt dat je nood hebt aan vakantie. In het onderwijs hebben we immers veel vakantie. En toch durf ik toe te geven dat de nood aan vakantie erg hoog is.
De voorbije weken waren erg arbeidsintensief. Mijn hoofd had ook niet de kans om erg lang stil te staan, wat vaak als resultaat heeft dat de nachten aan de korte kant waren. De voorbije week heeft ook niet echt geholpen om uitgeslapen de vakantie in te gaan.
Tijdens de vakantie zal ik er vaak op uit trekken. Dat is de beste manier om het werk aan de kant te laten staan. Anders blijft er altijd wel iets te doen. Verder mag ik ook Corina, onze Roemeense projectpartner als gast ontvangen. Dat zal enkele toeristische dagen in eigen land opleveren.
Vakantieplannen genoeg dus, met tussendoor ook genoeg tijd om wat bij te slapen. Morgen begin ik alvast met een eerste dagje toerisme in Antwerpen. We bezoeken het MAS. Ik kijk er naar uit!

Drive

2011-06-21T12:51:00.000-07:00

Long time no seen, maar de eindspurt is ingezet. Op alle vlakken zit de drive erin!
Op school razen we door naar het einde. Papieren, opendeurdag, proclamatie, planning, kalenders, ... de dagen zijn ermee gevuld. Elke dag die voorbij is brengt ons dichter bij het einde, maar zadelt ons even goed op met het idee dat de ellenlange lijst to do's vooral niet meer mag groeien. Een hopeloze zaak!
Voor de gezonde mix tussen werk en vrije tijd focus ik me op dit moment volop op barbecues. Dit past ook perfect in het kader van het opnemen van een sociaal engagement. De eerste barbecue wordt onze koorbarbecue die door gaat op 3 juli. De laatste inschrijvingen rollen binnen en de boodschappenlijst is in de aanmaak.
De burendag in mei was ook een groot succes en daar rijpte het idee om een straatfeest te organiseren. En wat kan je dan beter doen dan een barbecue? Een organiserend comité was snel gestart en de plannen beginnen vorm te krijgen. Op 3 september gaat ons eerste straatfeest door!
En zo vliegt de tijd voorbij tot aan de grote vakantie waarin ook heel wat leuke plannen op stapel staan. Maar daarover later meer!

Een dagje trein

2011-05-26T07:28:00.000-07:00

Om de Vlaamse wegen niet nog voller te proppen met auto's blijf ik er een fervent voorstander van om (zeker als ik alleen reis) het openbaar vervoer te gebruiken. Zo had ik vandaag de eer om naar Brugge te trekken voor een nascholingssessie. Voor dag en dauw trok ik naar het Mechelse station om mijn hopelijk vlotte dagtrip aan te vatten.
Hoewel de nascholing in Brugge absoluut interessant was, hou ik aan deze dag een berg ergernissen over. Ten eerste heeft de NMBS blijkbaar niet het fatsoen een deftige dienstregeling uit te werken met treinen die op tijd rijden en aansluitingen die ook kloppen. Mechelen - Gent heeft slechts 1 rechtstreekse trein per uur, dus je rekent erop dat men de aansluiting naar Brugge verzekert. Fout ingeschat. Om onverklaarbare redenen rijdt de trein tergend langzaam tot in Gent en gaat de aansluiting de mist in. Let op: onze trein reed Gent binnen op het uur dat die naar Brugge vertrok, dus 2 minuutjes wachten had misschien wel gekund. Of moest die trein plots wel op tijd rijden. Aan het aantal rode cijfertjes op de aankondigingsborden te zien kwam het volgens mij niet op een vertraginkje aan! Dan maar wachten op de volgende trein naar Brugge in de wetenschap dat je dus al sowieso te laat zal komen.
Daarna de bus ... Om de 10 minuten een bus tot vlak voor de deur, zo staat het in de infobrochure. Jammer maar helaas, vandaag even niet. Bussen bij de vleet, maar net die bus die voor de deur stopt laat op zich wachten. Dan zijn we nog maar wat later zeker!
Blijkbaar was ik niet de enige die een hels traject had afgelegd, want toen ik binnen kwam waren de mensen nog volop aan het toestromen. Na 2:30 uur reizen had ik daardoor nog net even de tijd om wat koffie binnen te gieten. Een hele oppepper!
Gelukkig was de studiedag informatief en goed georganiseerd: niets op aan te merken. De batterijen weer opgeladen en het humeur opgekrikt vatte ik de terugtocht aan. De reis startte veelbelovend: bus op tijd, trein op tijd, aansluiting in orde! Je zou denken dat ik een tevreden mens ben, was het niet dat ik werd opgezadeld met een losgeslagen groep schooljongens. Speciaal voor deze groep werd een gedeelte van de trein gereserveerd. Ook dat lijkt op het eerste gezicht geen probleem, ware het niet dat de begeleiders het blijkbaar niet nodig vonden de groep een beetje te controleren en bij mekaar te houden. Laat ons zeggen dat het me nog steeds niet duidelijk is of er van begeleiding wel sprake was.
Het begon al op het perron in Gent waar de groep erin slaagde om op enkele minuten tijd een berg afval op de grond en op de sporen achter te laten. Flesjes en blikjes vliegen rond en niemand wijst de jongens erop dat de vuilbak slecht anderhalve meter verder staat. Daarna stormen ze de trein op en vinden ze het niet de moeite om in de gereserveerde wagons te gaan zitten. Resultaat: een berg herrie door groepjes jongeren die verspreid zitten over de trein. Van begeleiding alweer geen spoor. Gelukkig bleek Dendermonde hun eindstation zodat we toch het laatste half uurtje van onze verder vlotte terugreis in rust kunnen verderzetten.
Zelf leerkracht geweest zijnde van een publiek dat toch ook een handleiding nodig heeft kan ik dit niet begrijpen. Ik ben fier op onze leerlingen omdat zij met al hun beperkingen tonen hoe het ook kan. Je hoeft niet persé te schreeuwen van de ene wagon naar de andere, een mp3-speler kan ook stilletjes staan en afval kan je ook meenemen of in de vuilbak gooien. Onze leerlingen doen dat niet vanzelf. Nee, ze doen dit omdat mensen hen dit hebben voorgeleefd, hiervoor een inspanning leveren en hen hierop wijzen. Als leerkracht wordt je dag daardoor nog vermoeiender en intensiever, maar vandaag heb ik het bewijs gezien dat het ook effectief iets oplevert.
Dus, best Vlaamse leerkracht, kom overeind van die stoel, begeef je tussen je leerlingen en breng hen waarden, normen, respect en beleefdheid bij. Het zijn jullie die het moeten doen, want zoals ik vandaag kon zien komen 16-jarigen er zelf niet toe!

The King's Singers

2011-05-15T04:18:00.000-07:00

Een adembenemende avond achter de rug ...

In every heart there is a room
A sanctuary safe and strong
To heal the wounds from lovers past
Until a new one comes along

I spoke to you in cautious tones
You answered me with no pretense
And still I feel I said too much
My silence is my self defense

And every time I've held a rose
It seems I only felt the thorns
And so it goes, and so it goes
And so will you soon I suppose

But if my silence made you leave
Then that would be my worst mistake
So I will share this room with you
And you can have this heart to break

And this is why my eyes are closed
It's just as well for all I've seen
And so it goes, and so it goes
And you're the only one who knows

So I would choose to be with you
That's if the choice were mine to make
But you can make decisions too
And you can have this heart to break

And so it goes, and so it goes
And you're the only one who knows.

Drive

2011-05-10T12:18:00.000-07:00

Wat is het alweer lang geleden sinds ik hier nog eens een bericht heb gepost! Maar sinds de paasvakantie zit er weer een behoorlijke (over)drive in mijn weekplanning. Na een week school vertrok ik voor onze slotmeeting naar Rimini. Sinds zondag ben ik thuis, maar er is geen houden meer aan de stapel werk die ik voorgeschoteld krijg. Gisteren probeerde ik orde in de chaos te scheppen en tegen gisterenavond lukte dat een beetje. Vandaag was het alweer een hele nieuwe chaos. Nochtans is het nodig om regelmatig even alles op een rijtje te zetten, want ik heb dubbele boekingen in mijn agenda en ben ook allerlei zaken kwijt of vergeten. Dat is geen goed teken!
Ik wil iedereen toch laten meegenieten van de foto's van onze laatste Comeniusreis naar Rimini. Het was weer fijn!!

Happy Easter

2011-04-23T07:39:00.001-07:00

4 jaartjes op een rij!

2011-04-21T09:00:00.001-07:00

Zonnig Brussel

2011-04-20T04:11:00.000-07:00

De vakantie heeft me gisteren een dagje naar Brussel gebracht. De voorwaarden waren ideaal: zon, fototoestel, perfect gezelschap, een stipte trein en geen stress.
Via enkele chocolade vitrines hebben we onze weg gebaand naar de Grote Markt om daar ons Brusseltour te laten starten. Badend in de zon stak de witte toren van het stadhuis mooi af tegen de staalblauwe lucht. De perfecte start van een citytrip die me naar heel wat ongekende Brusselse plaatsjes zou leiden.

Via de Sint-Niklaaskerk waar de zon een prachtige lichtinval veroorzaakte vervolgden we onze weg naar bakkerij Charli in de Sint-Katelijnestraat in Brussel. Een beetje Googelen geeft heel wat resultaten van mensen die best te spreken zijn over deze zaak. En wij ook! Een lekker broodje zalm, heerlijk vers werd gesmaakt.

Daarna vatten we de tocht aan naar Parking 58. Niet dat we er een auto te plaatsen hadden. De oude lift bracht ons tot de bovenste verdieping waar me een verrassing te wachten stond. Parking 58 is immers de deur naar een prachtig uitzicht over gans Brussel. In de verte blinken de bollen van het Atomium (pas opgeblonken volgens mijn ervaren gids), de kathedraal kijkt je triomfantelijk aan en je kijkt zo de hof van de koning binnen.

Deze plaats staat blijkbaar op het punt gesloopt te worden. Jammer, want zo een uitzicht over Brussel vind je nergens meer. Na een uitgebreide photoshoot nemen we mits wat omzwervingen langs onder andere Lilicup de metro. Of was het de tram? Het reed in ieder geval! We doolden door enkele straten, bezochten verschillende tea shops en enkele andere gezellige winkeltjes en verwenden onszelf met een gezond sapje van Guapajuice. Na nog meer omzwervingen, zowel in als uit de metro, eindigden we ons Brusselbezoek bij een tasje thee in de Marollen.

Op onze terugweg naar het station ontdekten we aan de Kunstberg dat Pasen ook in Brussel niet ongemerkt voorbij gaat!

Een stralende dag Brussel in de zon in goed gezelschap. Een meerwaarde voor deze vakantie!

Wat moet een mens daar nu mee?

2011-04-16T08:19:00.000-07:00

Van de aardbeving en radio-actieve straling in Japan werden we halsoverkop weer naar het thuisfront gehaald na een wansmakelijke mediashow van bisschop Vangheluwe. In Libië haalt men het zwaar geschut boven, in Nederland verwerkt men nog een schietpartij, maar op slag schoven deze feiten weer naar de achtergrond omdat Vangheluwe spreekt. Je vraagt je af hoe iemand het in godsnaam in zijn hoofd haalt om aan die man zelfs maar de vraag te stellen om te gaan spreken. Waren we allemaal al niet lang overtuigd van het feit dat hij geen ernstig kwaad ziet in wat hij heeft gedaan? Is het feit dat hij ons allemaal nog maar eens shockeert met zijn verklaring dan van groter belang dan al die doden in Japan, Libië, Afghanistan, Nederland, ...? Of is er iemand die zich graag even interessant wilde maken en inspeelde op de sensatiegerichte ingesteldheid van bepaalde TV-kijkers.

Ik ben niet blijven kijken naar dit interview en als ik de samenvattende commentaren in de krant zo lees ben ik daar blij om. Ik heb geen ziekelijke vertoning van een uur nodig om te concluderen wat ik al lang wist: deze man is een pervert zoals er wel meer zijn. Is er dan enige reden waarom hij meer aandacht krijgt dan al die anderen? Uiteraard speelt zijn onbetwistbare link met de Kerk hierin mee. Alweer sensatie! Op slag zijn alle priesters viezeriken en wordt Pasen uitgeroepen tot het feest van de pedofielen. Arm Vlaanderen!
Seksueel misbruik vindt nog steeds in het meeste aantal van de gevallen plaats binnen het eigen gezin en de eigen familie. Dat is wat ook hier in hoofdzaak is gebeurd. Daarnaast zijn er ook gevallen van misbruik bekend door leerkrachten, jeugdleiders, sportclubleiders, gehandicaptenverzorgers en zo meer. Toch vieren we nog steeds de dag van de leerkracht, de dag van de jeugdbewegingen, de dag van de vrijwilliger en al die andere dagen zonder steeds aan pedofielen te denken. Waarom krijgt de Kerk hier dan die extra (negatieve) aandacht mee?

Ik ben zelf katholiek opgevoed en ben overtuigd van het belang van bepaalde christelijke waarden. Bij het volwassen worden en het vormen van een eigen mening heb ik moeten vaststellen dat mijn geloof eerder gericht is op mijn medemens dan dat ik in een God geloof. Een waardevol medemens is immers ook goddelijk. En de Kerk, als instituut dan? Daar schort het hem net!

In heel wat maatschappelijke debatten, waaronder ook de zaak Vangheluwe nu, slaagt de Kerk er niet in om op een maatschappelijk hedendaagse en relevante manier te reageren. De Kerk als instituut is een ouderwets, log en wereldvreemd gegeven geworden dat elke aansluiting mist met de hedendaagse maatschappij. De huidige maatschappij is flitsend en ruimdenkend, de Kerk is log, ouderwets en houdt zijn oogkleppen op.
De kerk is voor mij dan ook alleen nog een gebouw dat ik bezoek in eigen stad of andere steden omdat het een culturele waarde heeft. De kerk is ook het gebouw waarin ik wekelijks ga zingen, omdat ik zingen goddelijk vind. De kerk is ook het gebouw via het welke ik een groot gedeelte van mijn vrienden heb leren kennen: goddelijke mensen met wie ik goddelijke moment kan beleven!

Hierbij muziek voor al die goddelijke mensen!

Kokkerellen

2011-04-14T13:12:00.000-07:00

Al voor de vakantie had ik me voorgenomen om tijdens de paasvakantie eens tijd te maken om enkele recepten van Jeroen Meus uit te proberen. Het kookboek van Dagelijkse kost is jammer genoeg nog steeds niet in mijn brievenbus gevallen, maar het houdt me niet tegen om toch al wat recepten van op de website uit te proberen.
Vandaag ben ik gestart met een typisch Vlaamse schotel: witloof in de oven. Ik mag het resultaat een succes noemen. Ik moet heel eerlijk opbiechten dat ik nog nooit een béchamelsaus met een echte roux had gemaakt. Dat blijkt dus helemaal niet zo moeilijk te zijn en het is veel lekkerder (en ongezonder) dan hetgeen ik normaal klaar maak met wat sausbinder.
Ik heb alvast de ingrediënten in huis gehaald voor een lekkere tortilla. Dat wordt wat prutsen om het ding netjes omgedraaid te krijgen, maar ik ga de uitdaging aan! En verder wordt het een beetje kiezen. Ik heb wel zin om een lekker soepje te proberen en de cannelloni staat ook op de verlanglijst.
Ik zal ook wat keukenspulletjes aan mijn verlanglijstje moeten toevoegen. Ik wil ooit wel eens aan de slag met verse pasta en dan zijn uitsteekvormpjes om ravioli te maken best wel handig. En ook een spuitzak wordt een vereiste in de keuken, zeker als ik die cannelloni wil vullen. Volgende week naar de Makro dus!

Na enkele dagen

2011-04-13T09:15:00.000-07:00

Het is overweldigend hoe na enkele dagen vakantie de rust weerkeert. De rust in mijn leven, de rust in mijn hoofd. Niet dat ik niks doen, maar er is eindelijk tijd om dingen te doen voor mezelf. En die dingen kunnen gebeuren zonder het gevoel te hebben dat ik er eigenlijk geen tijd voor heb.
Een wijze levensles lijkt het me, want dat houdt ook in dat de periodes buiten de vakanties te overvol geladen worden. Te overvol op de kalender, maar ook te overvol in mijn hoofd.
Een aandachtspunt, een top-to-to!

Vakantie

2011-04-11T13:17:00.000-07:00

Uiteraard wordt er gelachen met het feit dat we 'alweer' vakantie hebben. Vroeger zou ik er boos om worden, nu stel ik gewoon de vraag of ik mag opbellen als we alweer een interimaris te kort hebben.
Maar het is confronterend! Tussen de krokusvakantie en de paasvakantie waren er maar 4 lesweken en toch blijkt deze vakantie ook alweer broodnodig te zijn. Het energiepeil is mateloos laag en de uitputting slaat alweer toe. Nood aan vakantie dus! Al was het maar om bij te benen met het werk dat al zo lang ligt te wachten.

De to-do-lijst is ongeveer klaar en bevat een gezonde mix aan schoolwerk en andere zaken. Ja, ik ga tijd maken om enkele lekkere dingen klaar te maken en eens wat nieuws uit te testen in de keuken. En ja ik ga tijd maken om af en toe met vrienden af te spreken. En ook sporten en bewegen staat op het programma.

Het evenwicht werk - huis - vrije tijd - familie moet terug gevonden worden, want de balans helt veel te sterk over naar het eerste. De ervaring leert dat dat geen goede start is van het laatste trimester.

Dus sorry als je geen antwoord krijgt op je werkgerelateerde mail deze vakantie. Het kan zijn dat die niet in het plaatje past! Het to-do-lijstje voor het werk is namelijk al volzet! Altijd welkom zijn tips over badkamers, elektriciteit op een terras en zo meer.

Overdrive

2011-04-04T14:52:00.000-07:00

De laatste tijd word ik meer en meer geconfronteerd met het feit dat mensen verwachten dat er allerlei zaken veranderen. Er moet evolutie zijn en daarvoor gaan ze desnoods op de barricades staan. Wat me wel opvalt is het feit dat men verwacht dat verandering steeds op een presenteerblaadje wordt aangereikt en liefst heel snel moet gaan. Pas op, ook ik ben voor verandering en reflectie, maar ik hou toch wel van een omzichtige aanpak. Verandering vraagt volgens mij 2 zaken.

Ten eerste vraagt verandering TIJD. Tijd om na te denken, een strategie te bepalen, pro's en contra's af te wegen, materiaal te verzamelen, ... Een goed voorbereide verandering heeft immers meer slaagkans. Wanneer er gegevens missen, technische details ontbreken en zo meer, dan zal de verandering met hindernissen gepaard gaan en wrevel opwekken. De wens naar verandering zou wel eens snel over kunnen zijn. Een goed voorbereide verandering zal op meer enthousiasme kunnen rekenen.

Daarnaast vraagt verandering ook INZET. Die inzet moet van een heel team komen. Het is onmogelijk om als individu grote veranderingen op een presenteerblaadje aan te reiken aan een groep, dit omwille van de tijd die een individu hierin moet steken die buiten proportie is, maar ook omwille van de draagkracht. Wanneer een groep samen een proces heeft doorlopen en veranderingen uitgewerkt hebben, dan zal de groep er ook meer achter staan en mee zijn in de denkwijze. Dit kan een individu nooit bereiken.

Verandering is gezond, het houdt een organisatie levend, alert en eigentijds. Maar achter de hoek loert de valkuil waarin elke organisatie zo gemakkelijk loopt: Overdrive!

Alle foto's

2011-04-02T03:34:00.001-07:00

Slot

2011-04-02T03:08:00.000-07:00

Om de conferentie af te sluiten krijgen we nog enkele samenvattende overzichten en reflecties aangeboden. De leerlingen van de scholen met de winnende projecten stelden kort hun projecten voor.
Na een korte pauze waarin we gauw even uitcheckten en onze bagage probeerden kwijt te geraken, vertelt Anne Gilleran ons wat meer over het betrekken van leerlingen bij een project en de meerwaarde ervan. We sluiten af met een interactieve 'voting'.

Nog enkele korte vragen en de conferentie wordt afgesloten. Tijd voor lunch en het regelen van onze terugreis.

De algemene slotsom van deze 3-daagse is zeker en vast dat het een fantastische ervaring is geweest. Meer dan 500 leerkrachten verzameld in een congrescentrum in Boedapest, het is overweldigend. Meer dan 500 Europese leerkrachten die uit de muren van hun klaslokaal willen breken en de wereld willen verkennen. Zij hebben alvast de meerwaarde ontdekt. Hopelijk kunnen zij dit virus aan hun collega's doorgeven. Op die manier zullen nog heel wat mooie projecten geboren worden!

Bedankt aan wie deze ervaring voor me mogelijk maakten!

Dromenland

2011-04-01T16:55:00.000-07:00

Na een diner in een schitterend decor van een oude treinfabriek met vuur- en dansspektakel is mijn vuur stilaan gedoofd. Het was een geslaagde avond!
De foto's zijn aangevuld.

Workshops op 1 april

2011-04-01T07:23:00.000-07:00

Geen grap! 1 april is een drukke dag op de conferentie in Boedapest. We hebben 3 workshops voor de boeg. Het was moeilijke kiezen uit de lange lijst, maar ik ben eruit geraakt om 3 workshops te volgen waarvan ik denk dat ze de moeite waard zijn.
De dag startte met een workshop getiteld: Giving your pupils a central role. Enkele praktijkvoorbeelden toonden hoe je leerlingen actief kan laten 'uitwisselen' en 'samenwerken'.
Na de pauze volgde ik een erg praktische workshop over Voicethread, een online tool om eenvoudige video's te maken. Het resultaat valt hier te bekijken.

Lunchtime en nadien een laatste workshop over privacy en hoe je studenten ermee leren omgaan. Heel wat schitterend didactisch materiaal is te vinden op de website van Dubestemmer. Eén van de hoofdvragen: Hoe zal de toekomst jou zien? Hiermee wil men mensen bewust maken van de informatie die men over zichzelf op het internet plaatst. Een confronterend filmpje vertelt hoe een meisje foto's van een wilde vriendenavond op Facebook wil plaatsen en hoe zich bedenkt na het vinden van een oud fotoalbum van haar grootmoeder. Dit is de Noorse versie, maar het filmpje bestaat ook met Engelse ondertitels en mag vertaald worden als het gemeld worden aan de oorspronkelijke makers zodat ze een link kunnen leggen.

Na de workshops hebben we nog even de tijd om op adem te komen voor we de bus nemen voor het avondmaal. Nog een ideaal moment om wat te netwerken, ervaringen uit te wisselen en zo meer.

Morgen sluiten we de conferentie af met een sessie over participatie van leerlingen en een terugblik op de zaken die we de voorbije dagen hebben geleerd en besproken. Daarna is het alweer tijd om naar de luchthaven te vertrekken en de vlucht richting België aan te vangen.

Nieuwe foto's volgen zeker nog!

De woorden

2011-04-01T02:11:00.000-07:00

Het is overweldigend: meer dan 500 leerkrachten van over heel Europa die verzameld worden in een aula in een groot hotel. Na registratie, installatie en vooral het zoeken naar onze weg in deze wirwar van lokalen en gangen werden we getrakteerd op een uiteenzetting van Tim Rylands. Spek naar mijn bek! Hij toonde in sneltreinvaart enkele leuke ICT-tools. Beste collega's, ik val jullie de komende maanden nog lastig met leuke ideetjes, beloofd! Verder werden we getrakteerd op heel wat ceremoniële verplichtingen: prijsuitreikingen, verwelkomingen en zo meer. We maakten de tijd om even tot in het centrum van Boedapest te rijden en ontdekten dat we zeker nog terug moeten komen. Dit is een prachtige stad!
Na het avondeten hebben we een groot voorbeeld gesteld en verbroederd met de Waalse afvaardiging in Boedapest. We hebben ons voorgenomen dat we België zouden redden. Wij konden in ieder geval perfect overweg met mekaar en hebben ontdekt dat een beetje meer van de ene kant en een beetje minder van de andere kant tot het perfecte België zou leiden.

Tijdens de tentoonstelling met verschillende projecten hadden we tijd om te 'netwerken'. Tijd dus om uitgebreid op zoek te gaan naar Isabel, de Portugese projectpartner. Geen sinecure in een groep van meer dan 500 mensen, maar toch slaagden we er in om mekaar op een bepaald moment in de armen te lopen. We wisselden alvast ideeën uit, overeenkomsten en verschillen in onderwijsvormen en zo meer. We maakten 2 afspraken. Als eerste willen we graag proberen een project op te zetten rond kunst en leerlingen met autisme. Dat moet realistisch zijn denk ik. Ten tweede zullen we mekaar deze zomer ontmoeten in Portugal in Santarem!

Grotere kaart weergeven

Een eerste dag vol ervaringen en impressies die me alvast niet meer afgenomen kunnen worden!
De streaming video van dag 1 valt HIER te bekijken, voor de geïnteresseerden!

Zonder woorden

2011-03-31T15:41:00.001-07:00

De eerste dag van de conferentie! De woorden volgen later ...

Eerste indrukken

2011-03-30T16:30:00.000-07:00

Wat moet een mens verwachten van een eTwinning conferentie in Boedapest? Je vertrekt met zonder een idee, een programma in de hand met als bedoeling op het vliegtuig toch minstens een keuze te maken in de lijst van de workshops die je kan volgen. Je start in de inkomhal van de luchthaven in Brussel en de eerste indrukken zijn er al.
We zijn met 7 Vlaamse eTwinners, van verschillende leeftijden en onderwijsvormen. Een fijne groep mensen met een heel pak verhalen en ervaringen. Na onze landing hebben we alvast contact met een Waalse eTwinner waarmee we een taxi delen. België is immers nog steeds één land! Walen en Vlamingen kunnen best met mekaar samenwerken hoor.
We installeren ons in de kamers, ieder in z'n eigen kamer (wat een luxe!) en spreken af om nog een slaapmutsje te drinken in de bar. Een grote Hongaarse pint, niet eens zo slecht, lest de dorst voor het slapen gaan.
Dit wordt een boeiende conferentie. Ik voel het!

Het recept

2011-03-30T08:12:00.000-07:00

Mijn tot nu toe favoriet artikel in het 'World book of hapiness' is afkomstig uit Kroatië en vat de theorie van Dubravka Miljkovic en Majda Rijavec. Het bevat een recept met 6 essentiële en 5 optionele ingrediënten voor geluk.
De basisingrediënten zijn de volgende:

enkele goede en betrouwbare vrienden
een stabiele liefdesrelatie
professionele uitdagingen
voldoende geld om je basisbehoeften en enkele extra's te verwezenlijken
per dag drie positieve dingen
dankbaarheid om hetgeen je hebt

De optionele ingrediënten:

één of meer kinderen
een god en vele heiligen
enkele extra jaren onderwijs
een goede fysieke en psychische gezondheid
enkele teleurstellingen

De beide psychologen benadrukken wel dat je voldoende tijd nodig hebt om dit recept te verwezenlijken.

Wat me toch ook bij blijft is het feit dat Denemarken volgens onderzoeken één van de landen is waar het grootst aantal gelukkige mensen wonen. Volgens de psycholoog Christian Bjornskov komt dit door het feit dat Denen sterk geloven in zichzelf en anderen. Hij is er sterk van overtuigd dat het belangrijk is te geloven dat je je eigen leven in handen hebt en je de zaken zelf kunt veranderen. Laat dit nou net één van de dingen zijn die de Belgen niet echt gemakkelijk zijn. Belgen zijn eerder zwartkijkers wat mij betreft.

Een nuttige Deense tip:
Geniet van het leven terwijl je het leeft. Doe niet steeds wat je verondersteld wordt te doen. Carpe Diem!

Klik op de foto!

Europese zinderingen

2011-03-28T14:27:00.000-07:00

Woensdagavond stap ik alweer op het vliegtuig, deze keer richting Budapest voor de eTwinning conferentie. Na de verschillende comeniusreizen de voorbije 2 jaar is dit toch weer een heel andere ervaring. Ik kom terecht in een groep van 530 leerkrachten van over de hele wereld. We krijgen een prachtig programma aangeboden met sprekers en workshops en dat allemaal tegen de achtergrond van de prachtige stad Budapest: http://www.confcamp2011.etwinning.net/
Nieuwe ervaringen zijn altijd een beetje spannend, dus stilaan begin ik Europese zinderingen te voelen. Wat moet er mee? Wat kan ik verwachten? Zoveel mensen, is dat niet te overweldigend? Waar gaan we logeren? Hoe laat, waar?
Tussen die groep van meer dan 500 leerkrachten zit ergens mijn Portugese projectpartner verstopt: Isabel. Normaal gezien hadden we gepland mekaar tijdens de zomer te ontmoeten in Portugal zelf, maar het toeval wil dat we allebei uitgenodigd zijn voor de conferentie in Budapest. Een spannend idee, die ene projectpartner te ontmoeten naar wie je al talloze mailtjes stuurde en met wie je lief en leed van het project deelt. Tot nu toe hadden we alleen virtueel contact. De komende dagen ontmoeten we mekaar 'in real life'.

Zingen zullen we er niet, ik weet het. Maar toch deze video om de kracht van een groep wereldburgers weer te geven.

Happy birthday Twitter

2011-03-21T10:18:00.000-07:00

Ik ben een recente fan, maar wijs graag op deze 5de verjaardag!

http://discover.twitter.com/

Tegenstellingen

2011-03-21T08:27:00.000-07:00

Eigenlijk slaag ik er wel goed in om elke dag 3 momenten te noteren waarvan ik heb genoten. De komst van de zon en wat warmere dagen zijn hierbij zeker een grote hulp. Na de koude winterperiode geeft de zon me altijd veel meer energie om enkele zaken eindelijk eens aan te pakken. Deze middag zijn de terrasmeubelen uit hun winterverpakking gehaald en heb ik de eerste middag van het jaar op het terras gegeten. Ik kon gisteren genieten van een mooie prestatie van onze jongere koorzangers op de koorwedstrijd en tussendoor in het Lierse centrum in het zonnetje zitten op een terras. Dit weekend was er tijd voor mezelf, voor de vrienden en de familie. Genieten! Op het eerste zich brengt de lente dus een harmonieuze periode met zich mee met enkele momenten om van te genieten.
Midden in dat zonnige kader zijn er enkele zaken waar ik geen plaats voor vind en die een tegenstrijdig gevoel veroorzaken omdat de tegenstelling met het lentegevoel nogal groot en bruusk is:

Een harmonieuze vergadering met een groot samenhorigheidsgevoel wordt overschaduwd door vetes en roddel.
Een mail met goed nieuws wordt al gauw in de kiem gesmoord met de melding dat het allemaal alweer wat te snel euforie geroepen was.

Het is niet altijd even eenvoudig om de positieve zaken dan de bovenhand te laten halen. Zorgeloosheid is duidelijk niet meer van deze tijd.
Vanavond zal ik dus maar weer even de tijd maken om een hoofdstukje te lezen voor het slapen gaan en wie weet vind ik deze week nog even de tijd om in het zwembad te duiken.
En verder wordt het supporteren voor de lente, in de hoop dat ze iedereen de boost kan geven die ik ook kan gebruiken!

Het maartse dalletje

2011-03-19T09:55:00.000-07:00

Ken je dat, het maartse dipje in een schooljaar? De leerlingen snakken naar een uitzicht op het einde, de leerkrachten uiteraard ook. Het resultaat is een periode van demotivatie, ergernis omwille van het kleinste en pessimisme. Het is een jaarlijks terugkerend fenomeen binnen het onderwijs.
Dan is nog belangrijker dan anders dat, zoals vandaag, de zon schijnt. Die staalblauwe wolkenloze hemel met een strakke zon geeft een behoorlijke portie energie! Die energie kunnen we gebruiken om er tegenaan te gaan, het goeie te zien en de moed niet op te geven. OK, eenvoudiger gezegd dan gedaan!
Maar geef toe ... Toen je deze morgen wakker werd, je door het raam keek en de zon aan die blauwe hemel zag staan, voelde je toen niet heel even een moment van genot en geluk? Eén van de 3 momenten voor het lijstje van vandaag misschien?

The world book of happiness

2011-03-16T11:54:00.000-07:00

Na een tip van C besloot ik me een tijdje geleden in te schrijven voor één van de lezingen van Leo Bormans over optimisme en geluk. Bij een lezing denk ja een aan uiteenzetting met een spreker die vooraan aan een tafeltje zijn ding staat te doen. Dat is dus wat het niet was. Het was een 2 uur durend gebeuren van woord, beeld, actie en verrassing. Langs de ene kant ben ik geneigd om de inhoud van de lezing met jullie te delen, maar wat me tegenhoudt is net het effect van de verrassing. Ik startte afwachtend, ging over tot een lichte glimlach, werd ontroerd en ging geïnspireerd buiten. Dit evenement is een aanrader. Ik kocht me het boek The world book of happiness om deze inspiratie niet te laten verloren gaan van zodra de drukte rondom alweer begint.

Deze deze deed me alvast lachen en ontroerde me ...

Ik probeer een goeie tip van hem na te streven: "Schrijf elke dag 3 zaken op die je gedaan hebt en waarbij je gelukkig was". Een uitdaging!

Namasté!

Even van de wereld

2011-03-12T08:51:00.000-08:00

Toen ik vorige maandag het vliegtuig richting Roemenië nam startte een periode waarin ik even van de wereld ging. Er kwam een week waarin ik indrukken opdeed, ervaringen uitwisselde, versteld stond en ook genoot. Na een vermoeiende week ben ik weer in Brussel geland en kon ik me onmiddellijk in de vakantie smijten. Eerst ging ik even uitwaaien aan de zee waar we konden wandelen in de zon. Daarna wandelde ik hier door enkele dagen van rust. Er werd wat gewerkt, er werd wat op het internet rondgesnuffeld met bergen goede ideeën tot gevolg, maar de rust gaf me toch alweer het gevoel dat ik nog steeds van de wereld was.

Maandag vliegen we er weer in, met veel werk, maar toch ook met het goede voornemen om af en toe eens tijd te nemen om even van de wereld te zijn. De voorbije drukke maanden eisen zijn tol en hebben me geleerd dat er ook grenzen zijn in wat een mens doet, ook al is het voor de goede zaak.
Dus beste vrienden en collega's, wees niet verbaasd als je een verrassend antwoord krijgt. Wees niet verbaasd als ik eens nee zeg op een vraag, gewoon maar omdat ik de limiet heb bereikt aan de tijd die ik wil investeren in werk. Wees ook niet verbaasd als ik ja zeg op een vraag, gewoon maar omdat ik vind dat ik me eens moet engageren voor vrienden of buurt.

Tijd voor kwaliteit, vrienden, familie, mezelf, verbouwingen, ... dat is het thema voor de komende maanden. En ja, daardoor zal ik af en toe eens even van de wereld zijn!

Even?

2011-02-13T09:01:00.001-08:00

Mag het nou even, gewoon heel even, gewoon eenvoudig gaan?

En zo ...

2011-02-12T07:52:00.000-08:00

... ziet het er voorlopig goed uit wat betreft het in vervulling gaan van één van mijn grootste wensen voor 2011. Ik heb alvast een traantje weg gepinkt en leef in de hoop dat de wens effectief mag uitkomen. Duimen, kaarsjes branden en vooral rustig afwachten.

Het zijn die kleine dingen die het moeten maken op dit moment. Het hoofd zit vol met andere zaken, dus af en toe een klein moment van geluk doet deugd. Zo zijn een avondje met vrienden en 80 baantjes in het zwembad (yes, ik kon het nog) de perfecte afleiding van wat me zorgen baart. Ook het vooruitzicht op enkele Europese uitstapjes in het kader van Comenius en eTwinning doen me lachen. Vooral het idee dat ik binnenkort in Boedapest kennis kan maken met enkele mensen die ik tot nu toe alleen op het internet ontmoette lijkt me spannend. Ik kijk er vreselijk erg naar uit en ben ook dolgelukkig dat ik die kans krijg. Stel je voor: een Europese conferentie met aandacht voor Europese uitwisselingen met 'special needs students'. Daar kon ik niet ontbreken.

Verder mag ik ook dolgelukkig zijn dat ik nog niet ziek ben geweest deze winter. De virussen tieren hier al weken door het huis van buikgriep naar gewone griep, terug naar buikgriep en sinusitis. Maar voorlopig blijf ik ervan gespaard. Hout vasthouden!

eTwinning stuff

2011-02-02T12:09:00.000-08:00

De laatste maanden ben ik helemaal into Europe. Vermits België zo goed als barst, moet ik het ruimer zoeken zeker :-)
Na een hele moeilijke rit is ons eTwinning project geland op de Twinspace van eTwinning zelf. Ons project 'Up to the nines' voor 'special needs' leerkrachten is zeker ene bezoekje waard. Samen met een Portugese partner trekken we aan het geheel en proberen we uitdagingen te vinden voor de leden om materiaal te delen. We hebben al verschillende kwaliteitslabels en in Portugal hebben we zowaar de eTwinning wedstrijd gewonnen.
In een ander (gesloten) project werken we rond het promoten en zichtbaar maken van je eTwinning project. De groepsleden krijgen taken en ik heb de verantwoordelijkheid gekregen over het web 2.0 gedeelte. Een geweldig project om nieuwe ideeën op te doen en deze aan de collega's te leren kennen.
Online nascholing is ook een aspect dat bij eTwinning aan bod komt. Ik volgde al 2 learning events, leerde via die weg weer enkele mensen kennen en ontdekte dat 'multiple intelligence' behoorlijk interessant is. Misschien is het wel leuk om je eigen meervoudige intelligentie eens te testen.

Als eTwinning ambassadeur van Vlaanderen heb ik de kans gekregen om binnenkort een conferentie bij te wonen in Boedapest. Er is daar zowaar een 'special needs workshop' voorzien. Hoe Europese projecten organiseren met jongeren met speciale noden. Ik ben erg benieuwd en ik kijk er ook heel erg naar uit. Je zal hier zeker nog wel verslagjes en foto's van te zien krijgen.

En zo werd Inge een Europa-burger ... Met dank aan de Europa-burgers van onze school die me over de streep getrokken hebben. Hadden jullie nooit gedacht hé!

En trouwens ... Wie zich geprikkeld voelt om ook eens een Europees internetprojectje op te zetten mag me aanspreken hoor. Helpdesk geopend!!

Wensen

2011-01-31T14:03:00.000-08:00

Wie weet, komt één van mijn wensen voor dit nieuwe jaar al uit. Wie weet?

ICT-fun

2011-01-31T14:01:00.001-08:00

Vanavond werd het tijd om nog eens wat ICT-tools uit te testen en op een rijtje te zetten voor de collega's. Met een leuk resultaat ...

Muzikale ontdekking

2011-01-03T06:59:00.000-08:00

2011

2011-01-02T11:37:00.000-08:00

Uiteraard wil ik iedereen het beste wensen voor het jaar 2011. Maar de vraag wat ik voor mezelf wens werpt zich ook op bij het begin van dit nieuwe jaar. In feite is het overlopen van de voorbije week voldoende om hierop een antwoord te vinden.
Ik heb niet echt veel wensen, slechts enkele zaken. Alleen zijn mijn wensen niet allemaal even eenvoudig te realiseren. Voor sommige wensen heb ik de medewerking van anderen nodig wat wil zeggen dat mijn wensen al moeten voorkomen in het lijstje van goede voornemens van mijn medemensen. En als er nou één ding is waar ik me zelf niet meer aan waag, dan is het wel de lijst met goede voornemens. Er komt toch niks van in huis.

Een eerste grote wens is dat er in mijn omgeving voldoende rust en sereniteit worden bewaard die samen met een gezonde dosis positivisme en eerlijkheid kunnen leiden tot meer 'genieten' van de dingen die rondom ons gebeuren. Moeten we dadelijk zo erg op onze tenen getrapt zijn? Moeten we onszelf zo snel benadeeld voelen? Moeten we steeds concurrentie en rivaliteit zien? Of kunnen we gewoon accepteren dat iets mooi en geslaagd is? En kunnen we aanvaarden dat samenwerking collegiaal is en van professionaliteit getuigt? Kunnen we inzien dat iets gewoon is omdat het is, zonder bijbedoelingen?

Een tweede grote wens kan als erg 'cliché' beschouwd worden, maar toch vind ik hem erg belangrijk binnen mijn omgeving. Ik wens iedereen een goede gezondheid toe, maar ik wens dat ook voor mezelf. Ik heb het voorbije jaar heel wat mensen die me dierbaar zijn, al was het maar voor even, weten sukkelen met de gezondheid en heb ook zelf een kort ziekenhuisbezoek achter de rug. Het is dan dat je beseft hoe erg je toch verlangt naar gezondheid. Dus op enkele typische verkoudheden na hoop ik dat ik gezond mag blijven.

En tot slot wens ik dat mijn familie gelukkig kan zijn en hun diepste wensen in vervulling kunnen gaan. Ook dit kan vrij vaag en algemeen omschreven lijken, maar ik ben ervan overtuigd dat zij die het geluk nodig hebben me perfect zullen begrijpen. 2011 wordt het jaar waarin ik hoop op het geluk van wie me lief is. Een gelukkige omgeving is bevorderlijk voor mijn eigen geluk.

Beste enkeling die deze blog af en toe leest, bedankt voor je interesse, je geduld en je begrip. Om het met de woorden van iemand anders te zeggen: "Laat 2011 een jaar zijn met heel wat elfjes".

Ik eindig met plezier met een wijze uitspraak van Buddingh: "De kritiek heeft het eerste woord, maar de muziek het laatste.
Laat dat het motto zijn voor het komende jaar.

Kerst

2010-12-18T09:41:00.000-08:00

Ik ben nog helemaal niet in de kerststemming en het lijkt er precies niet van te komen dit jaar. Ik heb even rond gekeken naar een kerstboom van een bescheiden formaat, maar tot nu toe geen gevonden. Niet dat ik echt veel moeite heb gedaan, ik geef het toe. Het lijkt er dus op dat ik zal toegeven aan de huiswensen en dat er dit jaar helemaal gene kerstboom komt. Misschien maak ik er morgen of maandag nog werk van om even in de kelder te duiken en nog wat lampjes aan het raam te hangen, we zien wel.

Op Facebook beginnen de kerstboodschappen duidelijk zichtbaar te worden. Zo zijn er alvast enkele leuke video's verspreid.

Oprecht

2010-11-18T13:38:00.000-08:00

Als er nu één ding is waar ik de kriebels van krijg, dan is het wel van mensen die niet eerlijk en oprecht zijn. Ken je dat, zo van die mensen die altijd moeten zeggen dat ze deze morgen 'om kwart voor zes' in hun mailbox zagen dat ..., of gisterenavond toen ze eindelijk van op het werk vertrokken 'om negen uur 's avonds' nog net ontdekten dat ... Als je dan zelf om 7 uur bent vertrokken en de parking toen al leeg was, dan weet je genoeg: bluf. Of van die mensen die met enorme mappen papier door de gangen kunnen lopen, moeilijke woorden willen gebruiken (liefst in de foute context), heel veel expliceren aan de telefoon, ... maar waarvan je uiteindelijk niet kan vertellen wat ze nu eigenlijk echt 'doen'.

Om de ene of de andere reden heb ik er een ongelooflijke feeling voor als mensen 'fake' blijken te zijn. Dat is bijzonder lastig, vooral omdat het erg moeilijk is om dat gevoel te beschrijven aan anderen. Heel wat anderen merken namelijk helemaal niks. Ze lopen met open ogen in de straffe verhalen en de wollige bewoordingen. Maar eigenlijk is er helemaal niets aan inhoud te vinden.
Het ergste is misschien nog dat ik het heel moeilijk kan verstoppen dat ik het er niet mee heb. Dat klinkt misschien niet professioneel, maar telkens als ik met zo'n mensen spreek vraag ik me af wat ze nu écht denken en vooral wat ze écht zullen doen met de informatie die ik hen geef.

Alles

2010-10-17T15:05:00.000-07:00

Hier heb ik iets voor als de ochtend begint
als een vroege vogel wordt gewekt door de wind
als we wakker worden met de zon in ons bed
heb ik iets voor jou

ik wil alles voor je doen
ik wil alles voor je zijn
ik geef je alles wat ik heb
en alles alles wat ik heb is voor jou

hier heb ik iets omdat je vaak om me lacht
iets voor als je boos bent
als je huilt en ik zacht
lieve woordjes fluistert in het holst van de nacht
heb ik iets voor jou

ik wil alles voor je doen

ik wil alles voor je zijn

ik geef je alles wat ik heb

en alles alles wat ik heb is voor jou

teder als jouw glimlach

even breekbaar en teer

liever zonder woorden want het is zoveel meer
meer dan ik kan zeggen
dat besef ik elke keer
als ik jou weer zie

ik wil alles voor je doen

ik wil alles voor je zijn

ik geef je alles wat ik heb

en alles alles wat ik heb is voor jou

(Herman Van Veen)

Pijlers

2010-10-17T11:21:00.000-07:00

10 pijlers voor een goede en levende school:

gedrevenheid
positivisme
belangeloze inzet
sterke leerkrachten
de leerling op de eerste plaats
enthousiasme
bereidheid tot iets meer
samenbouwen aan een resultaat
openheid voor vernieuwing en verandering
teamgeest

Fier

2010-10-13T13:55:00.001-07:00

Hier ben ik toch wel fier op!

eTwinning European quality label

View more presentations from Inge De Cleyn.

One of my favorites

2010-10-13T13:53:00.000-07:00

Family matters

2010-10-10T13:47:00.000-07:00

De voorbije weken en maanden ben ik me er nog maar eens extra van bewust geworden dat familie enorm belangrijk kan zijn. Het is vaak als het fout gaat dat je beseft dat je familie erg nodig hebt, maar ook dat de moeilijke kanten erg snel naar boven komen. De zoektocht naar de gulden middenweg is niet altijd even gemakkelijk, maar het besef dat je die mensen echt niet kwijt wil wordt wel des te groter.
Je familie zijn namelijk die mensen die altijd het allerbeste voor je willen en die jouw geluk het allerbelangrijkst vinden. Ze verliezen zichzelf soms wat uit het oog en misschien verlies je zelf ook hun geluk wel eens uit het oog. Het zijn ook die mensen die er willen zijn in goede en kwade dagen. Soms bedoelen ze het te goed, soms vergeten we zelf dat ook zij kwade dagen hebben.
Je familie, dat zijn die mensen aan wie je onlosmakelijk verbonden bent, of je het nu wil of niet. Het zijn die mensen met wie je fantastische, maar ook stormachtige tijden kent. Het is net omdat je zo nauw verbonden bent dat je ook het meest van die familie verwacht en op sommige momenten ook het ergst teleurgesteld wordt in diezelfde mensen. Hoewel je alle kleine kantjes kent, komen ze je net op dat ene moment niet goed uit. Nochtans nemen zij jou kleine kantjes er ook steeds bij.
Als ik bij de familie ben en alle kleine kantjes achter de gordijn heb gestopt, dan zie ik mensen die voor mij ongelooflijk veel waard zijn. Wat is er mooier dan het genieten samen op een namiddag buiten in de (na)zomerse zon, in de winter bij de haard. Spelend jong geweld, heerlijke culinaire verwennerijen, samen wandelen langs het strand, even gezellig niets doen en in de zetel hangen, snel nog even appels plukken, flauwe grappen vertellen.
Op de dagen dat het moeilijk gaat, probeer ik me deze mooie momenten voor de geest te halen. Genieten, niet waar?

Mahna Mahna

2010-10-06T13:10:00.000-07:00

Er zijn zo van die dagen ...

Europa

2010-09-27T04:54:00.000-07:00

De landen die ik al heb bezocht of dit jaar nog ga bezoeken ...

Inge's map

Make yours @ BigHugeLabs.com

Gezelschap en contact

2010-09-26T14:35:00.000-07:00

Grappig hoe een mens na enkele dagen thuis al hangerig wordt naar gezelschap en contact. In eerste instantie worden de virtuele contacten volop aangezwengeld met dank aan Facebook, Twitter, Google mail en zo voort. Wie had gedacht dat ik als eerste toepassing op mijn GSM Twitter zou inschakelen :-)
De Europese contacten worden ook wat in ere gehouden. eTwinning is alive en een Portugese partner is bereid om mee het project te gaan beheren. Gek blijkt de ontdekking dat we deze zomer op slechts enkele kilometers van elkaar verwijderd waren. Een volgende reis naar Portugal zal sowieso een ontmoeting inhouden, daar ben ik zeker van.
Maar de topper blijft toch het gewone menselijke contact. Ik was deze namiddag uitgenodigd op een verjaardagsfeestje. Ik heb me mooi tot daar laten bollen en weer terug en heb vreselijk genoten van het gezelschap van vrienden. Heerlijk!

Nemen zoals het komt

2010-09-24T10:51:00.000-07:00

Je wordt wakker, 3 uur 's nachts, en je vraagt je af waarom je nou midden in de nacht zo'n helse buikpijn moet hebben. Wat heen en weer lopen, trap op en af, badkamer in en uit. Het internet toch maar even starten en bekijken wat er allemaal in het menselijk lichaam te vinden is dat ineens pijn kan gaan doen. Dokter van wacht? Bah, nee!
's Morgens komt de huisdokter en stuurt je naar de spoedgevallendienst en vanaf dat moment leef je van de ene minuut in de andere. Eerste onderzoek: infectie in het bloed of niet. Het zal wel niet, gewoon even goed op de voeding letten en dan komen we er wel doorheen. Infectie in het bloed gedetecteerd. Verder onderzoek met een scan. Het zal wel een blaasontsteking of iets dergelijks zijn. Straks antibiotica ... Blindedarm ontstoken. Misschien is het nog niet erg genoeg om te opereren. Antibiotica blijft dus een optie. De dokter: opereren.
Vanaf dat moment gaat het razendsnel. Voor je het weet stapelen ze je hele hebben en houwen op je bed en rollen ze je naar de operatiekamer. Hoe je ooit in slaap bent geraakt is ene raadsel, maar als je je ogen weer opent is het 3 uur in de namiddag en is er een vriendelijke dame die je verwelkomt in de ontwaakzaal. En vanaf dan besef je het. Vanaf nu zal je het moeten nemen zoals het komt.
Naar da kamer, rusten, kleine slokjes water, geen eten, heel erg lang geen eten. De komst van een kamergenoot zorgt voor afleiding, wat bezoekers, beschuitjes. Naar huis!
Ziekteverlof tot 12 oktober. OK dokter!

En dan ben je thuis. Organiseren, installeren, de mail inhalen, regelen, papieren, ... En dan tel je even. Tot 12 oktober!! Zo lang!!
Alweer nemen zoals het komt zeker ... De comfortzone in de zetel wordt geïnstalleerd, de laptop wordt opgeëist en vanaf nu zal het gelaten wachten zijn op verbetering. Zucht, echt iets voor mij!

Voki fun

2010-09-13T11:31:00.001-07:00

Get a Voki now!

Time-out

2010-09-08T12:54:00.000-07:00

De perfecte time-out kwam ik tegen op de blog van Tanja. Zo eenvoudig, even een lachertje tussendoor. Maar het geeft wel even dat moment van rust in een overvol hoofd.

Twittert ie of twittert ie niet?

2010-09-05T13:22:00.000-07:00

Een hele tijd geleden deed ik al eens een poging om te Twitteren. Deze poging draaide erop uit dat ik het na een half uur voor bekeken hield omdat ik er de zin niet helemaal van begreep.

De tweede poging startte enkele dagen geleden en ik hou het zowaar al enkele dagen vol. Hoewel ik nog steeds niet helemaal begrijp wat de meerwaarde ervan is naast alle mogelijke andere zaken die er al bestaan. Zo heb ik alvast Twitter aan Facebook gelinkt omdat het me ontgaat waarom ik anders op 2 plaatsen een status zou bijhouden. De kans bestaat natuurlijk dat ik dat binnen de kortste keren weer ongedaan maak omdat ik me dan weer stoor aan een te veel aan informatie die op mijn Facebookprofiel verschijnt.
Maar goed ... Ik Twitter, dus ik ben 'in'.

Ik heb alvast enkele mensen die ik volgde weer geschrapt omdat ze een overload aan informatie produceren die me ergert. Sorry, het is niks persoonlijks, maar de info van anderen heeft ook rechten! Ik heb ook ontdekt dat ik een dagelijkse krant kan maken die alle info samenbrengt die de mensen die ik volg publiceren. Inge De Cleyn daily, we hebben het ver gebracht!

De vraag is: hoe lang hou ik het deze keer vol? Want hoewel ik allerlei leukigheden ontdek ontgaat me nog steeds de meerwaarde. Wordt dit alweer een infokanaal dat ik toch niet kan volgen wegens te veel aan informatie?

Gereutel en gerochel

2010-09-03T13:21:00.000-07:00

Je staat op, wrijft de slaap uit de ogen en besluit het eens netjes aan te pakken. Even opfrissen, muesli en yoghurt als ontbijt. Nog een slaatje maken voor de middag en met de fiets naar school. Geef toe, je kan de dag niet beter beginnen.

Voordeur open en weer toe, fiets uit de garage en terwijl je nog even controleert of de deur wel goed op slot is hoor je als toemaatje bij je mooie start het diepe gereutel dat de productie van een stevige rochel voorspelt. Het idee van de gezonde ochtend verdwijnt als sneeuw voor de zon, zeker wanneer je het geluid hoort van de portie slijmen die door de lucht gekatapulteerd wordt en op de grond landt. Een vuile blik achterom leert je dat 'de jeugd' het slikken blijkbaar niet meer krijgt aangeleerd.

Vlug de fiets op. De smaak van het frisse yoghurtontbijt is al wat verder achterop geraakt in je herinnering na je eerste ervaring op de baan. Straat uit, hoek om, even uitkijken aan het zebrapad, ... Alweer het reutelgeluid met een mooi kwakje tot gevolg. Geen jeugd deze keer, maar een fiere 50-plusser die het slikken blijkbaar alweer heeft afgeleerd.

Gefocust op de weg hoor je op de achtergrond van het drukke verkeer hoe je medemens het normaal vindt om schaamteloos reutelend slijmen door neus en keel te halen en op straat te deponeren. Achter elke hoek, jong en oud. Je maag keert van het wansmakelijke gebeuren.

Oplettend voor hobbelige kasseien en glibberende natte fietspaden merk je dat de straat bezaaid ligt met glimmende slijmhoopjes. Binnen de stadsring, buiten de stadsring, je slalomt er tussendoor. Er is geen hoek die je kan omdraaien zonder geconfronteerd te worden met vieze fluimen. De speelplaats op. Alweer van dat!

Je moet ervan slikken. Of is spuwen beter op z'n plaats? We leven immers in een reutelende rochelmaatschappij. De eerste slikreflex die een baby mee krijgt blijkt enkele jaren later hopeloos verdwenen. Stoort u zich hier ook zo aan?

Voor jou

2010-08-31T14:02:00.000-07:00

Voor jou, kleine mens
Licht, breekbaar en broos
Een moment van stilte

Voor jou, kleine mens
Grote gedachten en wensen
Rust en zorgeloosheid

Slaap zacht

Tijd

2010-08-28T09:04:00.000-07:00

Het lijkt steeds alsof een mens altijd maar tijd te kort heeft. Elke dag is er wel iets waarvoor je geen tijd hebt gehad. De vraag is: Is dat erg?
Is het normaal dat er steeds allerlei zaken blijven liggen? Of wil dat zeggen dat ik gewoon te veel dingen doe?
Een goed voornemen is: tijd maken. Maar niet altijd voor wat moet, eerder voor wat mag. Vrienden, familie, quality time, iets onverwacht, mezelf, ...
Hoog tijd, voor kwali'tijd'!

Op weg

2010-08-25T14:57:00.000-07:00

Binnen exact 1 week start het nieuwe schooljaar. De voorbereidingen krijgen stilaan vorm. Met vereende krachten maken we een nieuwe start om er een opbouwend schooljaar van te maken.

Een werkpuntje voor dit schooljaar: regelmatig tijd maken voor mezelf. Tijd voor familie, petekind, vrienden, sport, ontspanning, thuis, ...

Met het petekind zijn we alvast goed gestart vandaag. Kijk tante Inge, een boek over een prinsesje. Dat heb ik nog niet! Nu wel dus... En het ijsje was alvast het allerlekkerste zei ze met een stralende glimlach.

Mooie dag nietwaar?

Xtranormal

2010-08-17T12:11:00.000-07:00

Vandaag alweer een nieuwe tool uitgeprobeerd: Xtranormal.
Je kiest een personage en een filmset, je tikt wat tekst in en voegt wat animatie toe.
En ziehier het resultaat!

Een nieuwe start

2010-08-17T03:30:00.000-07:00

Morgen heb ik mijn eerste werkdag van het nieuwe schooljaar voor de boeg. Een nieuwe start na een bewogen jaar (vooral het einde) en een vakantie vol fijne en minder fijne gebeurtenissen.

Ik kan terugblikken op een stevig derde trimester van vorig schooljaar met heel wat fijne maar ook moeilijke momenten: het uitvallen van de directie, de brand tijdens de opendeurdag, maar ook de vlotte samenwerking met de collega's om het jaar af te ronden en een geweldige reis naar Ierland.

In de vakantie beleefde ik een prachtige en ontspannende vakantie in Portugal, een erg regenachtig kamp, regenachtige terrasfeesten, moeilijke en droevige familiale momenten, de aanstelling van een directie ad interim en een hoopvolle nieuwe start voor heel wat zaken.

Ik reken op de nieuwe start voor heel wat zaken, de vooruitgang en de positieve ingesteldheid. Ik hoop dat anderen op dezelfde manier met mij willen meedenken.

Samengevat

2010-08-17T03:21:00.000-07:00

Groei

2010-05-31T06:12:00.000-07:00

Een mens is niet gemaakt om gegijzeld op een eiland te leven. Je wordt er zo bekrompen van.
Vanaf nu kies ik resoluut voor groei, kansen grijpen, inzichten verwerven, wereld verruimen, ervaringen opdoen, verrijken, ...
Probeer me maar tegen te houden!

Talenten

2010-05-26T10:34:00.000-07:00

Hoe frustrerend is het om te zien hoe getalenteerde mensen ingeperkt worden in hun kansen tot verrijking, ontwikkeling en groei. Wat een zonde ...

Neighbours ...

2010-05-25T14:51:00.000-07:00

Het startte met het engagement om af en toe wat vuilnis van de straat te rapen. Het resulteerde in de medewerking aan een groot wijkfeest. Dat was tot nu toe ons engagement in onze buurt: De Heihoek. Tijdens mijn jaaroverzicht maakte ik er een punt van dat we ons immers meer gingen engageren in de buurt.
Een nieuwe uitdaging in dat kader was de Mechelse burendag. In de nasleep van het buurtfeest ging ik de uitdaging aan om onze straat in te schrijven voor deze gelegenheid die de stad Mechelen jaarlijks organiseert.

Aanvraag, pakketje ophalen bij de wereldwinkel, uitnodigingen aan de deur hangen en dan maar wachten. Komt er eigenlijk iemand?

Om 19 uur de stoel de straat op en de versnaperingen voorzien. Spannend! En ja hoor, de eerste buurvrouw hing al met het hoofd door het raam en liet me weten dat ze op komst was. En het was die ene buurvrouw, die de avond een extra slaagkans gaf. Ze had immers de anderen in 'den blok' aangesproken dat ze zeker moesten komen en nodigde voorbijwandelende buren uit om erbij te komen zitten.

En daar waren ze: de stille man met de stille hond, de dame van de politie, de man met het rode brilletje, de jonge garde uit 'den blok'. We babbelden over de ronde van België en bedachten allerlei verkeers- en parkeeralternatieven voor vrijdag, we hoorden een stukje geschiedenis van de straat, enkele anekdotes gekruid met bouwperikelen.

Een mooi mengeling van jong en oud taterde er op los onder de goedkeurende glimlach van voorbijgangers. De buren van de buurstraat kwamen langs en trakteerden ons op een wedstrijd. De winnende straat krijgt de wisselbeker. Geweldig toch!?

De frisse avondwind dreef ons na enkele uren weer naar binnen. En misschien ook de bedenking dat we geen overlast voor de buren wilden veroorzaken :-) Volend jaar doen we dit weer, dat staat vast!

Rome bis

2010-05-05T11:41:00.001-07:00

Onze tweede reis naar Rome tijdens de paasvakantie leverde weer prachtige momenten op.

Handleiding gezocht!

2010-05-05T11:08:00.000-07:00

Tegenwoordig is een mens het gewoon dat je voor alles op het internet een handleiding kan vinden. Wijnvlek? Even googlen. Boekje van je wasmachine kwijt? Even downloaden van de site. Een technisch probleem met de PC? Een forum biedt je een antwoord. Lichamelijke kwalen? Er bestaat zeker en vast een medische encyclopedie.
Maar waar kan je terecht met je vragen over mensen? Geen handleidingensite, geen encyclopedie, geen forum waarop je je vragen kan stellen, geen kant en klare oplossing die je kan downloaden!
Er zijn nochtans nogal wat mensen met, zoals men dat dan noemt, een handleiding. Mensen moet je zelf "lezen", analyseren, doorgronden. Je moet proefondervindelijk zelf een gebruiksaanwijzing samenstellen, zonder helpdesk. Een hele opgave ...
Een lastige groep zijn die mensen van wie je de handleiding maar niet kan vinden, hoe goed je ook zoekt. Je kan raad vragen aan anderen, je kan samen zoeken, maar dan nog zijn er mensen die zeer moeilijk samen te vatten zijn. Er bestaan ook mensen met een heel erg lijvige handleiding. Je hebt dan jarenlang de tijd nodig om deze handleiding te doorworstelen.
Mensen "lezen" is geen eenvoudige taak. Mensen goed kunnen "lezen", mensen kunnen inschatten en doorgronden, is nochtans van groot belang bij het samenstellen van een goede handleiding. Maar mensen zijn geen dingen, mensen hebben emoties en gevoel, mensen doen zich wel eens anders voor dan ze zijn. Zo gebeurt het dat bij een foute inschatting van mensen de handleiding wel eens helemaal tot het verkeerde resultaat kan leiden. De handleiding is dan geen hulp, maar richt eerder schade aan en veroorzaakt onbegrip.
Mensen die het moeilijk hebben met het "lezen" van anderen, zijn vaak ook mensen waarvan de handleiding niet eenvoudig is. Zij schatten immers niet alleen de andere, maar ook zichzelf fout in. Dit zet een vlotte samenwerking serieus op de helling.
Ik denk dat ik in de meeste gevallen de handleidingen wel kan vinden, maar het is niet eenvoudig deze goed te gebruiken. Het kan zijn dat de handleiding indruist tegen de eigen principes. Het kan zijn dat de handleiding schade aanricht aan anderen of aan mezelf. En erger ... Het kan zijn dat de handleiding niet dezelfde uitgave is dan die van anderen zodat je op onbegrip stuit wanneer je ze toch gebruikt.
Net zoals Wikipedia en Wikimedia, geeft ook Wikipeople niet steeds het juiste antwoord!

Voor de bomma

2010-04-10T07:43:00.000-07:00

Niet 'ons' bomma, maar wel 'de' bomma.

Bedankt voor je opgewekte lach en de liefde die je ook ons allen gaf.
We dragen je een warm hart toe.

Funny day in Plopsaland

2010-04-08T10:24:00.001-07:00

Genieten ...

Opbouwwerk

2010-03-29T13:55:00.000-07:00

Nu het zware woord is gevallen, is het tijd voor opbouwwerk.
Samen school maken!

Om het met de woorden van minister Smet te zeggen:

Opvoeding is het vermogen om te kijken met de ogen van een kind, te luisteren met het oor van een opvoeder, te oordelen met de wijsheid van een filosoof en te handelen met de consistentie van een staatsman.

De kracht van een school ligt in de samenwerking. Hoe moeilijker de opdracht, hoe meer engagement, samenwerking en solidariteit verwacht wordt van directie, leerkrachten, ondersteunend personeel, ouders en omgeving.

Er wacht ons een lastige taak de komende vijf jaar. Een taak die we zonder samenwerking niet tot een goed einde kunnen brengen. De beste waardering van de leerkracht is het engagement van ieder om zijn eigen verantwoordelijkheid op te nemen, elke dag.

School maken we samen.

No chocolate!

2010-03-25T09:27:00.000-07:00

Pasen komt eraan en dan is iedereen geneigd de chocoladedoos boven te halen en met eieren te zwaaien. Ik wacht vol spanning af tot het moment dat de eerste paashaas voor mijn neus wordt gedropt. Een jaarlijks weerkerend probleem dat ik al meermaals ter sprake heb gebracht bij mensen, maar wat blijkbaar moeilijk ligt.
Misschien komt het onbeleefd over, maar eigenlijk doen mensen me helemaal geen plezier met chocolade. Heel soms kan een klein beetje chocolade best wel smaken, maar heel vaak heb ik er na enkele happen meer dan genoeg van. Chocoladefondue levert me na enkele happen maagpijn op, een chocolademousse smaakt me soms heel goed en soms kan ik er dagen van nagenieten met een onwel gevoel. Chocolade is iets wat me alleen echt smaakt in kleine hoeveelheden op een ijsje of aan een koekje, maar niet in grote hoeveelheden zoals met Pasen. Het kost me dus elk jaar moeite om de chocoladeberg weg gewerkt te krijgen. Meestal zijn de koorzangers er dolgelukkig mee op zondag bij de koffie.
Dus beste mensen, hopelijk ben ik niet te laat, maar spendeer a.u.b. geen fortuin om me chocolade eieren, hazen, kuikens, pralines en meer van dat fraais te bezorgen. De kans is zeer groot dat ik ze zelf nooit op eet. Beschouw het niet als een belediging, de chocolade kan best van goede kwaliteit zijn, maar je doet me er geen plezier mee. Ook niet als de figuurtjes van bij de allerbeste patissier in de wijde omtrek komen en zogezegd minder zwaar zijn. Ik heb het allemaal geprobeerd, het smaakt me over het algemeen niet.
Wie het niet kan laten om toch een paascadeau te overhandigen. Ik ben de ideale uitdaging om je creativiteit aan te scherpen!

Druk druk druk

2010-03-11T13:43:00.000-08:00

De tijdsgeest zegt dat je het druk druk druk moet hebben. Dan ben je in! Drukte kan leuk zijn, maar drukte kan ook chaos veroorzaken.
Op dit moment leef ik in een mengelmoes van leuke en stresserende drukte. De Comeniusweek die eraan komt geeft een drukte waarvan je voldoening kan hebben als het achter de rug is. Een meeting organiseren gecombineerd met de dagdagelijkse schoolbeslommeringen geeft chaos.
Als je een kleine weke met Europese gasten doorbrengt, wil je ook de rest van de school niet verkommerd achterlaten. Dus toch maar even dat ene overleg voorbereiden, zorgen dat iedereen zeker genoeg materiaal heeft, nagaan of er genoeg thee in huis is (met dank aan E.), ondertussen nog even naamkaartjes kopiëren en een menu bespreken, ... Zo vliegt de dag voorbij!
Maar goed, wedden dat ik er na 20 maart met heel veel voldoening op terug kijk?

Sing for ever

2010-02-06T05:52:00.000-08:00

I will sing for you at the start of each day,
I’ll sing for ever, sing for you
In all things I do in the dawn of' my life,
I'll sing for ever, sing for you

Shutting out night my life renewed,
Happy for love that is to come
Opening eyes I’ll follow you
Glad to see, glad to be yours

Echoing what you say,
Shining out what you are,
Out of dark, into your light

I will sing for you in the light of each day
I’ll sing for ever, sing for you
In all things I do at the noon of my life,
I'll sing for ever, sing for you

I will sing for you at the end of each day,
I’ll sing for ever, sing for you
In all things I do in the eve of my life,
I’ll sing for ever, sing for you

I will sing for you each and every day,
I'll sing for ever, sing for you
In all things I do to the end of my life
I'll sing for ever, sing for you

Etwinning community

2010-02-03T14:27:00.001-08:00

Visit Up to the nines

Communicatie

2010-01-18T13:54:00.000-08:00

Wat zeg je wel, wat zeg je niet?
Hoe zeg je het en hoe zeg je het vooral niet?
Wanneer zeg je het, wanneer niet?
Tegen wie zeg je het, tegen wie niet?
Op welke manier zeg je het?
Zeg je alles?
Via welke weg zeg je het?
Is het belangrijk genoeg om woorden aan vuil te maken?
Komt de boodschap wel duidelijk over?
Zeg je het kort, of in geuren en kleuren?

Winterpret?

2010-01-11T14:22:00.000-08:00

Winterpret is relatief.

De pro's:

mooi uitzicht
spelplezier

De contra's:

vallen met de fiets
uitschuiven op de stoep
verkeersongevallen
koud
files
storing bij het openbaar vervoer
verkoudheid
vuil binnen
natte voeten
langer onderweg

Prettig niet waar ...?

Jaaroverzicht 2009

2010-01-02T06:35:00.000-08:00

2009 was een rijk gevuld jaar. Het begon op 1 januari met nachtelijke gelukwensen, zelf gemaakte Baileys, veel cava en het schitterende plan om Nieuwjaarsdag bij opa te vieren met een portie Chinees. Dat laatste is één van de fijne herinneringen uit 2009 die ik zal blijven koesteren, alleen maar omwille van het plezier dat hij hieraan beleefd heeft.
De start van het jaar was verder erg druk door de combinatie van school, werk bij KlasCement en enkele extraatjes waaronder de publicatie "ICT zonder beperkingen". Te midden van deze drukte vond ik de tijd om enkele avonden Marokkaanse kooklesen te volgen. Een schitterende ervaring met als minder schitterend neveneffect een gestolen fiets. Na meer dan een half jaar te hebben rondgereden op een tweedehandse gammele tweewieler werd ik met mijn verjaardag verrast op een nieuw exemplaar van Wannes en de familie. Het fietsleed was geleden.
In januari startte ook de viering van 20 jaar conservatoriumballet met een schitterende Spaanse avond. In de loop van het verdere jaar volgden nog enkele prachtige voorstellingen.
De verdere eerste helft van het jaar 2009 werd gekenmerkt door een drukke en afwisselende agenda. De renovatie van de koorlokalen nam ernstige vormen aan. We sleepten materiaal af en aan, braken vloeren uit, werkten in zeer stoffige omstandigheden aan een mooie toekomst voor onze lokalen. Tussen alle stofwolken in gaven we een geslaagd Haydnconcert met het Mechels kamerorkest en zongen we tijdens de nacht van de open kerken in Mechelen. We sloten het jaar af met een openluchtconcert tijdens een picknick in het kader van Stadsvisioenen.
Hoogtepunt van deze periode was onze reis naar Sevilla waar we een week lang in de regen de stad verkenden en genoten van dans en mooie locaties. In juni stemden we voor verandering, waarna er niets veranderde.
Tijdens de drukke maand juni besloten we nog gauw even de living van de schoonouders te verven en hielden we een klasreünie met de studenten van de sociale school. We waren immers 10 jaar geleden afgestudeerd. Iets om jaarlijks te herhalen misschien?

De zomermaanden zaten vol verrassingen en vooral veel zon. De grootste verrassingen waren voor Kristel, wiens 40ste verjaardag we meermaals in de kijker hebben gezet. Een andere verrassing was de beslissing om te solliciteren voor een nieuwe uitdaging. Na enkele dagen rust in de Ardennen volgde een sollicitatiegesprek en het verlossende bericht dat ik vanaf 1 september in de nieuwe functie kon stappen volgde tijdens de eerste dagen op koorkamp in Zwitserland.
Datzelfde koorkamp werd voorafgegaan door de vrijgezellendag van Tinne en Ronny en afgesloten met het huwelijk van deze twee. Daarna werd het tijd om onze jaarlijkse afzondering in Frankrijk aan te vatten. Gelukkig scheen de zon, want na 1 regenbui bleek dat ons vakantiehuis allesbehalve waterdicht was. Na deze 14-daagse periode van rust vlogen we er dadelijk in met de vrijgezellendag van Nele en Tjeerd. Het huwelijk zal voor 2010 zijn!
Na 15 augustus bracht ik de dagen door op school waar ik me voorbereidde op de start van het nieuwe schooljaar in de nieuwe job.

Het nieuwe schooljaar startte met heel veel nieuwe indrukken, nieuwe taken, nieuwe uitdagingen waaraan ik zo goed en zo kwaad als kon het hoofd heb geboden. Na enkele weken liep alles op rolletjes. De weekends zorgden voor al dan niet muzikale ontspanning met de open monumentendag, de braderij en Jazz at Home. Eens het schooljaar gestart vlogen de weken razendsnel voorbij. Op werd 90 en dat hebben we uitgebreid gevierd. Tussendoor ging ik een nieuwe sportuitdaging aan en bereidden we met de sopranen het Ceciliafeest voor.
We maakten er een punt van om tijd te maken voor enkele mensen die we niet wilden verwaarlozen. Een bezoekje in Gent, een avondje keuvelen met hapjes bij ons thuis en een pak gezellige babbeltjes op café om na te praten waar nodig. Verder willen we ons ook graag engageren in de buurtwerking en bezochten we enkele bewonersvergaderingen en praatcafés ter voorbereiding van een buurtfeest.
Op professioneel vlak woonde ik enkele interessante avonden en dagen bij over motiveren, budgetteren, veiligheid en hygiëne en stage. Het culturele hoogtepunt was de tentoonstelling van Rogier Van der Weyden in Leuven.
2009 eindigde ook erg Europees. Niet alleen ons Comeniusproject rond autisme bracht Europa dichterbij. Ook de internationale contacten in het kader van Etwinning zijn een enorme verrijking. Een weekje Rimini was een fijne ervaring en de komende meetings de volgende jaren zullen dat zeker ook zijn.

Tijdens de kerstperiode moesten we onze 90-jarige opa afgeven, de laatste onzer grootouders, met gemengde gevoelens tijdens de feestvreugde tot gevolg. Toch was de kerstvakantie er eentje met vele gezellige momenten samen met vrienden en kennissen.

2009 was verder een jaar met leuke spaghetti-avonden, veel gezellige momenten met vrienden, collega's en familie, de geboorte van Mathias, fijne namiddagen en grappige anekdotes met mijn petekind, veel vreugde maar ook af en toe een traan. 2010 mag een jaar zijn waarin alle positivisme wordt verder gezet!

Best wishes

2009-12-26T07:21:00.000-08:00

Kerstdagen met gemengde gevoelens

2009-12-26T07:19:00.000-08:00

De kerstvakantie was meer dan welkom na een allerlaatste zware schoolweek vooraf. Onvoorziene omstandigheden waaronder zieke directie, zware sneeuwval, een minder geslaagde schoolactiviteit door studenten maakten de week erg druk. Zaterdagochtend overviel me eindelijk een gevoel van rust.
Enkele uren later kwam het bericht dat opa overleden was. Het was de druppel die leidde tot een ontlading van vele gevoelens. De rust sloeg om in verdriet, in gelatenheid op een bepaald moment, in hoop ook dat het hierna beter zou gaan.
Op 24 december werd opa begraven. Het einde en een nieuw begin in minder dan 24 uren tijd. De overgang van een begraafplaats naar een kerstviering was niet eenvoudig. De feestdagen zullen een feest zijn met vlagen van verdriet en herinneringen.
Maar na 90 jaren heeft opa zijn rust meer dan verdiend. We houden vele herinneringen over en hij kan nu weer samen zijn met oma. Hij heeft haar immers vele jaren erg gemist.
Rust zacht opa!

iPod en nostalgie

2009-11-23T10:06:00.000-08:00

De iPod vullend voor de trip naar Italië kwam ik het volgende prachtig nummer tegen. Dit blijft toch mijn nummer 1 van de Dire Straits. Kippenvel!

De banaan

2009-11-15T14:08:00.000-08:00

Stof bij de discussie van zaterdagavond. En we waren er zo zeker van dat die banaan in het oor van Bert zat!

En we hadden het over ...

2009-11-10T15:34:00.000-08:00

Waarover heeft een mens het zoal op een blog? In één oogopslag ...

De schand van 't stad

2009-11-07T10:11:00.000-08:00

"Racing is de schand van 't stad" zongen we vroeger. Bij deze komt Racing er goed uit, want een nieuwe "schand van 't stad" is vandaag geboren: het nieuwe stadslogo.

Een communicatiebureau is erin geslaagd om het oude stadslogo, de fel bekritiseerde gele bol, af te kraken en vandaag een nieuw logo te presenteren.

Ziehier het resultaat:

Dit wordt de nieuwe uitstraling van de stad Mechelen. De kritieken luiden vooral als volgt: kleuterniveau, geldverspilling, schande, ...

Ik kan dit alleen beamen. We hebben een nieuwe "schand van 't stad". Deze keer niet groen-wit, maar paars-blauw.

Wat heeft dit met de stad te maken? Welke visie zit erachter? Waar zijn de rood-gele stadskleuren naartoe? Wie komt erop om te aanvaarden dat een communicatiebureau iets van dit niveau presenteert?

De GVA organiseerde in de aanloop naar de presentatie van het nieuwe logo een wedstrijd en bij de ingestuurde logo's zijn er knappere te vinden dan dit. Op slag zijn er Facebookgroepen die de schande en de geldverspilling aankaarten.
Hier lopen we weer mooi, of zeg maar lelijk, in de kijker.

Long time no seen

2009-11-06T14:09:00.000-08:00

Zoals je ziet heb ik de blog een beetje verwaarloosd de voorbije weken. Er is dan ook weer heel wat drukte op me af gekomen. Plezierige drukte weliswaar, drukte die ik zelf gekozen heb.

De internationale projecten zijn op dreef geraakt. Voor het Comeniusproject trekken we van 1 tot 5 december naar Rimini zodat we onze zaken tot in de puntjes kunnen plannen. Op dit moment hou ik me bezig met vliegtuigtickets, takenlijstjes, het opvolgen van takenlijstjes, de reis voorbereiden, ICT tools voorbereiden, ... Onze evoluties zijn te volgen op onze blog.

Naast het Comeniusproject startte ik zelf ook een Etwinning project. Een pak Europese 'special needs' leerkrachten vormen samen een community om materiaal uit te wisselen. Onze Twinspace is helemaal klaar om gevuld te geraken met materiaal.

Naast al dat internationaal geweld hebben we ook besloten om ons een beetje te engageren in de wijk. Het buurtcomité wil graag een wijkfeest organiseren en we zijn mee ingestapt in het team dat wil werken aan de voorbereiding. Vanaf nu ben ik dus bezig met reclame, affiches, pers, logo's en zo meer. Verbazingwekkend hoe groot onze wijk is en nog verbazingwekkender is het feit dat er bij de geangageerde zielen zoveel mensen zijn die ik niet ken. Daar komt dus verandering in!

Tijdens de vakantie hebben we er ook werk van gemaakt om met enkele mensen af te spreken. Dit resulteerde in een dagje Gent, een avondje over de taalgrens, een avondje wijn proeven met tapas, een glaasje bubbels met heel veel hapjes en verhalen uit vervlogen tijden en een avondje in muzikale kringen. En zo loopt de vakantie weer ten einde. Misschien moeten we het goede voornemen maken om binnen enkele weken tijdens de kerstvakantie deze trend verder te zetten en enkele mensen te contacteren die we lang niet meer hebben gezien.

En de toekomst brengt nog heel wat leuke activiteiten. Want het leven is meer dan de PC alleen.

Enkele kookavonden met Anneke.
Een beetje cultuur met Rogier Vanderweyden en een concert van Viermaliks.
De lancering van de nieuwe Wai-not site.
Het jaarlijkse kerstfeestje van de zangklas.

Amusement verzekerd dus!

Internationale uitwisselingen

2009-10-13T13:34:00.001-07:00

Sinds vorig jaar heb ik de smaak te pakken en probeer ik op verschillende manieren wat aan internationale uitwisseling te doen. Etwinning en Comenius zijn hiervoor goede manieren.
Etwinning is een internetuitwisseling. Je zet een project op met leerkrachten uit Europa en wissel informatie uit of werkt met een klasgroep aan een gezamenlijk internetproject. Comenius gaat verder. Daar bezoek je de partnerlanden en bekijk je de onderwijswerking live.
Dit jaar zijn we met de school ingestapt in een Comeniusproject rond autisme. We zijn de enige partner met ervaring. De andere partners zijn allemaal aan hun eerste project toe.
Een ander project waaraan ik werk, is een community voor special needs education. Dat gaat via Etwinning. We proberen een community op te richten voor leerkrachten uit het buitengewoon onderwijs waar we materiaal, good practices, voorbeelden, meningen, tips, ... en nog zo veel meer kunnen uitwisselen.
Grappig hoe je dadelijk partners vindt in de oostelijk gelegen landen van Europa. Vooral Roemenië is sterk vragende partij. Ze zijn ook zeer enthousiast.
Beide projecten zitten nog in de startfase. Het eerste contact met de internationale collega's is zeer leuk. Ik kijk uit naar meer!